رفع مشکل شناسایی نشدن درPutty

رفع مشکل شناسایی نشدن درPutty

عموما یکی از مشکلات که در کار کردن با نرم افزار Putty امکان دارد با آن مواجه می شوید عدم شناسایی صفحه کلید هنگام کار کردن با نرم افزار putty است. زمانی که شما به کمک این نرم افزار از طریق پورت Serial به سوییچ یا روتر سیسکو خود متصل می شوید میتوانید ببینید که دستگاه شما در حال بوت شدن است و با دیدن این مراحل می توانید از صحت ارتباط خود با دستگاه مطمعن شوید اما زمانی که مراحل بوت شدن دستگاه به اتمام رسید شما میتوانید مشاهده کنید که قادر با تایپ و پیکربندی تجهیزات خود نیستید. در این زمان شما میتوانید مشاهده کنید که نرم افزار قادر به شناسایی صفحه کلید شما نیست رفع مشکل شناسایی نشدن درPutty .

تنظیمات

در این زمان شما میتوانید در تنظیمات Putty قسمت سریال نوع Flow Control را عوض کنید و در حالت های مختلف صفحه کلید خود را تست کنید. شما می توانید مانند تصویر زیر تنظیمات Putty را تغییر دهید.

 

هماننطور که گفته شد مانند تصویر بالا جهت رفع مشکل تنظیمات نرم افزار را تغییر دهید.

 

 

1. خاموش کردن و جدا کردن برق کامپیوتر

شاید عجیب باشد اما بسیاری از کابران با انجام این کار موفق به حل مشکل Fix USB Device Not Recognized شده اند! خاموش کردن به تنهایی برای این روش جواب نمی دهد بدلیل اینکه لب تاب ها و کامپیوتر های جدید به صورت کامل خاموش نمی شوند و برای ریموت شدن و روشن شدن سریعتر مقداری برق در مدار نگه می دارند. به همین دلیل شما برای حل این مشکل باید حتما سیستم را به کلی از برق بکشید. سپس مجددا وضعیت اتصال usb به کامپیوتر را چک کنید.

2. آپدیت کردن درایور متصل شده

یکی دیگر از روش های حل مشکل نخواندن فلش مموری، آپدیت کردن درایورها است. برای آپدیت درایور ها و اهمیت آن که به صورت جداگانه مقاله ای برای شما نوشته ایم آپدیت می تواند موجب رفع اعلان Fix USB Device Not Recognized برای شما بشود. شما می توانید با آپدیت درایور ها از طریق ویندوز یا برنامه های سوم شخص آپدیت کنید.

 

 

تعداد IP موجود در هر سابنت

تعداد IP موجود در هر سابنت و روش محاسبه آن

شما به عنوان ادمین یک شبکه، مسئول مدیریت ارتباطات و پیاده سازی سیاستهای مدیریت سازمان هستید. جهت پیاده سازی بهتر فرایند ها و همچنین مدیریتت بهتر شبکه یکی از روشهای پیشنهادی تقسیم شبکه به قسمت های کوچک است.

در این روش شما می توانید با تقسیم شبکه به قسمت های کوچک هم شبکه مد نظر را بهتر مدیریت کنید و هم بسته به سیاست انتخابی تنظیمات مورد نظر را اعمال نمایید.شما میتوانید مراکز خود را با استفاده از سابنت بندی تقسیم و مدیریت کنید. در این روش با مشخص بودن تعداد کلاینتها و IP مورد نیاز در هر قسمت عمل  subnet انجام می پذیرد و تعداد IP موجود در هر سابنت مشخص می گردد.

روش محاسبه

 

جهت انجام فرایند subnet بندی شما باید بر اساس تعداد IP مورد نیاز پایه سابنت را مشخص نمایید. به تصویر زیر دقت نمایید.

 

همانطور که مشاهده می کنید تعداد IP که در هر سابنت بندی امکان استفاده ار از وجود دارد  در ستون اول درج گردیده است. ستون دوم تعداد بیت متغییر در یک رنج IP با ۳۲ بیت را مشخص می نماید. ستون سوم نشانده تعداد بیت ثابت می باشد و ستون چهارم نشاندهنده subnet mask می باشد. عددی که هنگام ثبت IP روی سیستم یا تجهیزات شبکه باید جهت تعیین دامنه وسعت آن رنج ثبت گردد.

IP هایی که شامل یک دامنه می شوند جهت برقراری ارتباط نیازی به روتینگ ندارند.

امیدوارم با استفاده از تصویر راه محاسبه و تعیین سابنت برای شما دوستان کوتاه شده باشد.

شبکه های SDN چیست و چه کارایی دارد ؟

شبکه های SDN چیست و چه کارایی دارد ؟

مقدمه : با پیشرفت و توسعه شبکه چه در ابعاد اینترنت، اینترانت و یا حتی شبکه های محلی، پیچیدگی و حجم آنها نیز بصورت تصاعدی افزایش پیدا کرد. این پیچیدگی در سطوح نرم افزاری و سخت افزاری بوجود آمد و هر کدام باعث گردید تا مشکلات زیادی را در سر راه مدیران و سرپرستان شبکه قرار دهد.
با افزایش این پیچیدگیها نیاز به اپراتورهای بیشتر و حرفه ای تری حس می گردید که خود عاملی بر افزایش Opex می گردید.
علاوه بر آن هر پیچیدگی و تغییر جدید در شبکه باعث ناپایداری و یا خطای ناخواسته ای می شد که در برخی از موارد غیر قابل اجتناب به نظر می رسد.
هزینه های سربار Opex بار زیادی را بر روی سرمایه گذاران در عرصه شبکه قرار داده بود و از طرفی پیاده سازی و سرویس دهی شبکه و رسیدن به استانداردهایی در حد FCAPS، نیاز به یک انقلاب و تغییر در مدیریت شبکه را می طلبید.
در واقع اگر بخواهیم کمی وارد جزئیات شویم، مشکل از آنجا آغاز می شود که یک شبکه بزرگ عمدتاًً از ابزارهای گوناگون از تولیدکنندگان مختلف با توپولوژیهای گسترده تشکیل شده است که همگی نیز برای عملکرد صحیح نیاز به پیکربندی و مانیتور کردن هستند، چه پیکربندی و چه مانیتور کردن چنین شبکه هایی فقط برای بار اول و شروع کافی نیست و در ادامه عملکرد بسته به نیازهای کاربران و درخواستهای آنها باید تغییر نمایند. پس در همین جا با چالشی روبرو هستیم، چگونه می توان با کمترین خطا و کمترین زمان پائین بودن شبکه و حداقل پیچیدگی این کار را انجام دهیم.
هر تجهیز شبکه به شکل و ساختار خود پیکربندی می شود و هر کدام باید بصورت جداگانه مورد پیکربندی قرار گیرد، حال اگر شبکه با وسعت شبکه یک کشور داشته باشیم که از هزاران سویچ و روتر تشکیل شده، تفریباً کار بسیار سخت و زمان بری خواهد بود و چگونه می توان عدم بروز خطا را گارانتی نمود. به چند نفر و چند ساعت کار برای پیاده سازی یک تغییر کوچک که اتفاقاً باید در تمامی تجهیزات اعمال شود نیاز است.
پس در همین جا نیاز به یک سیستم یکپارچه کننده شبکه احساس می گردید. سیستمی که بتواند فراتر از هر پروتکل و پیچیدگی کار کاربران و مدیران شبکه را کم و به بهترین شکل پیاده سازی کند.
سیستمی که در واقع بتواند دستورات را از کاربر گرفته و به زبان و کدهای مختلف کامپایل کرده و به تجهیزات اعمال کند فارغ از هرگونه درگیر شدن کاربر و یا حتی اطلاع آن از پیچیدگی و تنوع شبکه.
در زمینه های نرم افزاری بحث مجازی سازی (ماشینهای مجازی) کارها را بسیار آسان کرده و با استفاده از آن می توان براحتی از یک سیستم بیشترین بهره وری را بدست آورد. در کنار این بهینه سازی، انعطاف پذیری و حرکت از یک سیستم به سیستم دیگر و افزایش و کاهش منابع از دیگر خصایص مجازی سازها بود که باعث شد به سرعت مورد توجه همه قرار گیرد.
در اینجا نیاز به یک مجازی سازی بر روی سخت افزارهای شبکه حس می گردید به شکلی که اجزاء شبکه بصورت منابع تحت کنترل قرار گیرند و همانند پردازنده و حافظه قابل مدیریت و برنامه ریزی باشند.  بتوان این اجزا را در یک محیط مجازی تحت کنترل قرار داد. یک شبکه مجازی که اجزاء آن را منابعی همانند سویچها، روترها و تجهیزات شبکه تشکیل می دهند و براحتی می توان آنها را برنامه ریزی کرد. براحتی می توان یک کد را از طرف کاربر گرفته و به شبکه مجازی اعمال نمود.
این شبکه مجازی بر اساس بار موجود قدرت انعطاف داشته و می تواند بزرگ و یا کوچک شود. براحتی می تواند بر اساس بار و فشار سرویسها میزان مصرف برق خود را کم و زیاد کند، به این شکل شبکه ای خواهیم داشت که استهلاک و مصرف برق آن کمتر می-گردد.
علاوه بر این از منابع به شکل بهتری استفاده می شود و منابع در یک سگمنت از شبکه بدون استفاده و یا در سگمنتی دیگر سرریز نمی شوند، منابع بصورت المانهایی خواهند بود که براحتی قابل تخصیص به قسمتهای مختلف خواهند بود.
جدا از این قابلیت شگرف، بحث اعملا پیکربندی بر روی همه با یک دستور از دیگر خواسته ها بود. SDN  تمامی نیازهای بالا را می توانست تامین کند. با استفاده از SDN کل شبکه و المانهای آن بصورت یک شبکه مجازی دیده می شد که با استفاده از نرم-افزارها و API ها طراحی شده قابل کنترل می گردید.
در اینجا نیاز به یک پروتکل ارتباطی بین نرم افزارها و سخت افزارها مشاهده می گردید. پروتکلی که بتواند کد را به تمامی ابزارهای گوناگون از تولیدکنندگان گوناگون اعمال کند. یعنی باید زبان همه را بفهمد. در اینجا Open flow مطرح گردید. هر المانی از شبکه که این پروتکل را پشتیبانی می کند می تواند در شبکه SDN قرار گیرد و تحت پوشش آن برود در واقع لایه های ارتباطی شبکه ما به شکل بالا تغییر می نماید.
در این مقاله در یک فصل به مفاهیم پایه ای SDN و توضیحات و شرح اولیه آن پرداخته خواهد شد و در نهایت که اصلی ترین قسمت این مقاله محسوب می گردد به بررسی یکی از ابعاد آن یعنی Elastic tree پرداخته می شود.

 

تاریخچه
از سال ۱۹۹۰ که بحث اینترنت جدی و فراگیر شد، یکی از دغدغه های سرپرستان شبکه چه در بعدهای مخابراتی و چه در شبکه داده، بحث مدیریت یکپارچه بود. بحث از آنجا جدی شد که با پیشرفت و توسعه این شبکه ها، پیکربندی آنها نیز پیچیده تر گردید و دیگر از دست یک اپراتور خارج می شد. در این زمان روشهای گوناگونی برای حل این مشکل پیشنهاد گردید که تا به امروز نیز ادامه داشته و در حال به روز شدن هستند. از این جمله می توان به مدل کپسول اشاره کرد که در این روش داده از In-band و کدهای کنترلی از  Out-band هدایت می گردید.
از اواسط ۱۹۹۰ تا سال ۲۰۰۰ سازمان تحقیقات پیشرفته دفاعی آمریکا  (DARPA) بحث شبکه های فعال و مدیریت آسان آنها را مطرح نمود، که اساس آن بر ایجاد بسترهای شبکه مبتنی بر قابلیت برنامه پذیری و انعطاف بود و استانداردهایی را نیز برای آن مطرح نمود. همزمان با آن ایده های دیگری مانند ״push & use pulls״ مطرح گردید که چیزی شبیه به SDN امروزی است.
اگر بخواهیم در تاریخچه پیدایش SDN وارد جزئیات بیشتری شویم باید پیدایش اولیه آن را در سال ۱۹۹۵ جویا شویم. در این سال شرکت سان سیستم جاوا را ارائه کرد و در همان زمان شرکت AT&T پروژه Geoplex را مطرح نمود. در این پروژه با استفاده از JAVA API میان افزار شبکه ای ایجاد گردید که با استفاده از سیستم عامل می توانست یکسری مدیریتهای شبکه و سرویسها را بر عهده گیرد.
اما AT&T به دنبال فراتر از این میان افزار بود، هدف اصلی ایجاد یک سویچ نرم افزاری با انعطاف بالا بود اما در مجموع پروژه Geoplex نتوانست این خواسته را فراهم کند و در پیکربندیهای مجد سخت افزارها به مشکل برخورد نمود. اما این پروژه سنگ بنایی برای SDN امروزی گردید.
در ۱۹۹۸ مارک مدویچ از شرکت سان سیستم جدا شد و اولین سیستم عامل شبکه که توانایی اعمال و کامپایل مدلها بصورت پویا را داشت ، ارائه نمود.
در تابستان سال ۲۰۰۰ شرکت اریکسون بر اساس تحقیقات انجام شد اولین نسل از سویچهای نرم افزاری خود را ارائه نمود که اولین قدم در دنیای SDN محسوب می گردید در همان سال گارتنی، مجازی سازی و قابل برنامه ریزی بودن شبکه ها را یکی از ۱۰ تکنولوژی برتر آینده معرفی نمود و نام Supranet را بر روی آن گذاشت.
در اوایل سال ۲۰۰۱ شرکت اریکسون و Websprocket اولین نرم افزار تجاری خود را در این راستا ارائه کردند.
در آپریل سال ۲۰۰۱، فردی  به نام کالیم، دانشجوی دانشگاه اُهایو، که به عنوان محقق در OARNET فعالیت داشت، اولین آزمایش بر روی SDN را انجام داد و اولین SDN عملیاتی را مبتنی بر اینترنت ویرایش ۲ ارائه کرد.
پس از این موفقیت مدیرعامل شرکت OARNET اعلام کرد:
״ما شاهد اولین موفقیت در راستای شبکه های هوشمند بودیم. مجموعه ای دستورات که بصورت پویا به شبکه منتقل می شود و بدون آنکه نیاز به خاموش و روشن کردن یا ایجاد وقفه ای در کار شبکه باشیم، می توانیم تغییرات جدید را اعمال کنیم. این سرآغازی برای یک اینترنت و شبکه های جدید بزرگ خواهد بود.״
در سال ۲۰۰۳، SDN توسط باب بروک و زاک کارمن پتنت گردید و از همین سال استفاده و کار جدی بر روی آن آغاز شد.
این روند ادامه یافت تا در سال ۲۰۱۱، Open flow که در متن این مقاله توضیحات بیشتر در مورد آن داده خواهد شد، عرضه گردید.
این پروتکل ارتباطی پایه و اساسی برای پیاده سازی عملی بین تجهیزات گوناگون شبکه گردید. در واقع می توان تاریخچه SDN را از همان پیدایش شبکه محسوب کرد و از زمان که پیچیدگی در شبکه ها افزایش پیدا نمود نیاز به آن جدی تر گردید.

مفاهیم پایه
همانطور که اشاره شد، مشکلات زیادی در شبکه های بزرگ وجود دارد که با افزایش پیچیدگی آنها این مشکلات نیز زیادتر می-شوند. مدیریت شبکه های گسترده در تمامی ابعاد کاری سنگین، زمان بر و پر خطا است که باعث گردید تا طراحان پایه ای شبکه به فکر راه کاری برای آن باشند.
در طرح پایه ای که به SDN شهرت پیدا کرد تلاش گردید که به تمامی المانهای شبکه به دید یک منبع نگاه شود و همانند سیستم ماشینهای مجازی، شبکه را نیز مجازی سازی نمود.
جهت پیاده سازی این مفهوم ساختار زیر پیشنهاد گردید که همین ساختار پایه و اساس SDN می باشد.

همانطور که در شکل مشاهده می شود، کل شبکه از دو قسمت اصلی تشکیل شده است:
– Data Plane
– Control Plane
Data Plane
در این قسمت المانهای سخت افزاری و نرم افزاری همانند سویچها، روترها و فایروالها قرار گرفته اند و همانند یک شبکه سنتی عمل می کنند، اتصالهای بین این المانها از طریق مدیاهای رایج همانند فیبر یا کابل مسی برقرار شده و هر کدام عملکرد خود را دارند. در این قسمت تنوع المانها از یک طرف و از طرفی دیگر تعداد برندها باعث ایجاد شبکه ای پیچیده می شوند که در قبل برای پیکربندی هر کدام در مراحل نصب و یا در مراحل عملیاتی نیاز به دسترسی و پیکربندی جداگانه بود.

Control Plane
این قسمت لایه کنترلی است و تمامی کنترلرها در این قسمت قرار می گیرد، در واقع قلب اصلی سیستم  SDN در این قسمت است.
این قسمت متشکل از یکسری نرم افزارها و سرویسها است که از لایه بالاتر خود یعنی لایه Application دستور دریافت می کنند. خود لایه کاربردی نیز توسط کاربر در حال استفاده و فرمان دهی می باشد.
عمدتاً ارتباط این دو قسمت توسط پروتکلهای مربوطه همانند Open flow برقرار می گردد. با چنین دیدی به شبکه، می توان در قسمت کنترل سیاستهای اصلی را لحاظ کرده و بر اساس امکانات شبکه آن را پیاده سازی نمود.
اگر بخواهیم مثال واضح تری در این راستا زده شود می توان ماشینهای مجازی را در نظر گرفت که بر روی یک یا چند سیستم عامل و نرم افزار مجازی ساز را نصب کرده و بر روی هر کدام از میزبانها چند میهمان (Guest) را اجرا کرد که هر کدام از سخت-افزارها می توانند با سخت افزار دیگر در ارتباط باشند و از منابع هم استفاده کنند. علاوه بر آن هر سیستم مجازی می تواند منابع خود را در اختیار دیگری قرار دهد.
در صورتی که سیستم مجازی دچار مشکل شود براحتی می توان یکی دیگر را جانشین آن نمود و یا حتی اگر سخت افزاری به مشکل برخورد نماید می توان ماشینهای مجازی را به سیستم دیگری مهاجرت داد.
دقیقاً همین ساختار را می توان بر روی یک شبکه با مفهوم SDN پیاده سازی نمود. در این حالت به جای پردازنده، حافظه روترها، سویچها منابع ما خواهند بود و از ترکیب آنها به یک سری سویچها و روترهای مجازی دست پیدا خواهیم کرد که نسبت به سخت افزارهای هم رده خود بسیار منعطف تر و قدرتمندتر هستند و براحتی قابلیت اشتراک گذاری و جدا پذیری مکانی را خواهند داشت.
اینکه دیگر سویچها و روترها وابسته به مکان قرار گرفتن خود نخواهند بود از محاسن SDN است که در ادامه هر کدام مفصل صحبت خواهد شد. به این شکل شبکه گسترده ما به یک شبکه مجازی یکپارچه تبدیل می شود که جابجایی در آن به مکان فیزیکی و یا برند خاصی وابسته نخواهد بود.

برخی از مزایایی که در شبکه های SDN می توان به آن دست یافت در ذیل آورده شده است:
* Centralization
کل شبکه چندگانه ما با یک دستور و از یکجا کنترل می شوند. سیستم یکپارچه و از یک نود مرکزی تحت کنترل قرار می گیرند، این مرکزی سازی، باعث می شود که سرپرست شبکه دل نگرانی از ساختار زیرین خود نداشته باشد.

* Dynamic
امکان تغییر در اندازه و حجم شبکه، یکی از مزایایی است که شبکه های SDN در اختیار ما قرار می دهند. بر اساس نیاز و بار پردازشی و ترافیک ایجاد شده برخی نودها می توانند به شبکه اضافه شده و یا در صورت کاهش از شبکه کم شوند.
امکان به اشتراک گذاری منابع بدون محدود شدن به مکان فیزیکی به دلیل پویا بودن چنین شبکه هایی یکی از مزایای این مدل شبکه ها محسوب می گردد.
منابع در این شبکه براحتی از یک قسمت می توانند به قسمت دیگر تخصیص داده شوند.

* Optimization
بهینه سازی از دیگر مزایای شبکه های SDN است، به دلایل مجازی سازی و پویا بودن چنین شبکه هایی می توان بصورت کاملاً بهینه از تمامی نودها با حداکثر بهره وری استفاده نمود. در این حالت در صورت وجود بار، دیگر عدم توازن و تعادل در شبکه بوجود نخواهد آمد و هر نود با بالاترین میزان بهره وری خود کار خواهد کرد.

* Power Management
در شبکه های SDN به علت یکپارچه بودن سیستم های کنترلی و مانیتور کردن کل شبکه و یکپارچه بودن آن، این امکان بوجود می آید که بر اساس نیاز موجود در شبکه نودهای فیزیکی را از مدار خارج و یا وارد نمود. این پویایی، این قابلیت را بوجود می آورد که در هنگام کاهش بار و عدم نیاز به برخی نودها، المانهای غیر قابل نیاز از مدار خارج شوند، به این شکل علاوه بر آنکه از استهلاک نودها در زمان غیر لزوم جلوگیری می شود، بحث کاهش توان و مصرف نیز مطرح می گردد.
در شبکه های بزرگ مصرف برق یک عامل افزایش قیمت سرویسها است که در بحثهای رقابتی رکن بزرگی را بازی می کند. اگر یک شبکه محلی داشته باشیم شاید این کاهش و افزایش مصرف پویا آنچنان مطرح نباشد اما در یک شبکه گسترده که متشکل از هزاران سرور، سویچ و روتر است و خود از چند مرکز داده و زیر ساخت تشکیل شده است این مصرف عدد بسیار بزرگی است. در کنار بالا رفتن مصرف برق، موارد جانبی همچون افزایش دمای تجهیزات بعلت مصرف برق و افزایش تعداد نودها به پیش کشیده می شود که نیازمند سیستمهای خنک کننده که خود آنها نیازمند مصرف برق، استهلاک و هزینه هستند را سبب می شوند. از این-رو کم تر کردن مصرف برق با خارج کردن نودهای اضافه و غیر ضروری بسیار مهم است.
البته ما در اینجا به ایجاد مشکلات زیست محیطی، گرم شدن زمین اشاره نکردیم که در راه اندازی مراکز داده سبز حتماً باید لحاظ گردند.
در شبکه های SDN براحتی با داشتن کنترل کل شبکه و دانستن میزان بار می توان براحتی در هر لحظه، نود یا نودهایی را بر اساس ضرورت، کم یا زیاد نمود تا بحث مصرف برق نیز به این شکل مدیریت شود.

* Load Balancing
توازن بار از دیگر امکانات ایجاد شده در شبکه های SDN است. به دلیل آنکه نودهای سخت افزاری مانند سویچها و روترها همه تحت کنترل واحد قرار دارند می توان توازن بار را بصورت کامل پیاده کرد و شبکه را در حالت تعادل قرار داد.
در حالت غیر SDN زمانی که بار یک قسمت افزایش پیدا می کرد به دلیل عدم شناخت قسمتهای دیگر از جمله قابلیت آن و میزان بار آنها، این امکان وجود نداشت که ازآنها کمک گرفت ولی با استفاده از امکانات موجود در SDN براحتی با دانستن کل بار و طریقه پخش آن با ابزارهای مانیتورینگ، بار را بر روی کل شبکه پخش نمود.
در این شبکه مجازی ایجاد شده هر نود فیزیکی المان و منبعی محسوب می گردد که در صورت افزایش بار، می بایست وارد عمل شده و در حالت بیکار نماند.

* HA (High Availability)
در این قسمت که مربوط به حداکثر دسترسی و یا حداقل خطا پذیری است، شبکه مجازی ما باید تحمل پذیری  در مقابل بروز خطا را داشته باشد.
در هنگام پیاده سازی HA، برای رسیدن به حداکثر قابلیت دسترسی می بایست فاکتورهای مختلفی را مد نظر داشت.
زمانی که می خواهیم حداکثر دسترسی را بدست آوریم باید به این نکته توجه کنیم که المانهای نرم افزاری و سخت افزاری بری از خطا نبوده و ممکن است دچار خطا در کار و یا خطای سخت افزاری شوند. بطور مثال پردازنده یا پاور آنها بسوزد، در این زمان آن المان از سرویس دهی بازمانده و تا زمانی که مشکل آن برطرف نگردد امکان برگرداندن آن به مدار وجود ندارد. در این بازه زمانی سرویس متوقف می باشد. اگر این سرویس یک سرویس حیاتی همانند سیستم های بانکها، بیمه ها و یا بیمارستانی باشد به هیچ عنوان بروز خطا قابل قبول نیست، از طرف دیگر بروز خطا همیشه امکان پذیر است. در این حالت برای حل این مشکل می توان با استفاده از افزونگی  به این مشکل فائق آمد.
در SDN، کل شبکه از منظر مجازی دیده می شود. پس زمانی که روتر و یا سویچی دچار مشکل شود، در لایه کنترلر به سرعت این مشکل شناسایی شده و یا بصورت خودکار و از طریق استفاده از منابع دیگر موجود مشکل حل شده و یا آنکه به اپراتور اطلاع داده شد و اپراتور دستور مورد نظر را به لایه کنترل داده و خود لایه کنترل با المانهای موجود، آن را جایگذاری می کند.  به این شکل می توان به حداکثر دسترسی رسید.

* Simplicity (کاهش پیچیدگی)
با پیاده سازی شبکه در دو لایه کنترل و داده، براحتی پیچیدگیهای شبکه محو می  شود چرا که دیگر اپراتور نیاز نیست از محتوی و پیچیدگیهای موجود مطلع باشد. لایه کنترلر این وظیفه را بر عهده خواهد داشت. از دید کاربر یک لایه نرم افزار کاربردی وجود دارد که دستورات لازم برای پیکربندی به آن داده می شود، این دستورات پس از تغییرات اولیه به لایه کنترلر داده می شود، بدون آنکه کاربر مطلع باشد در لایه زیرین سخت افزار چه المانهایی از چه تولید کننده ای وجود دارد. لایه کنترل این دستور یا دستورات را گرفته و از طریق پروتکلهای ارتباطی نظیر Open flow با لایه فیزیکی و سخت افزاری ارتباط برقرار کرده و بر اساس نوع المان دستور را کامپایل و اعمال می کند. ساده سازی که در این روش ایجاد شده، نیاز کاربر را به داشتن دانش در مورد پیچیدگیهای هر المان و هر برند برطرف می سازد.

* Automation
مکانیزه و اتوماسیون کردن شبکه از دیگرمحاسن شبکه های SDN است. با لایه بندی شدن شبکه در لایه کنترلر بر کل شبکه و فیزیک آن اشراف داریم در این نقطه با استفاده از نرم افزارهای اتوماسیون موجود برای شبکه می توان از حالت جدا جدا بودن المانها به حالت مکانیزه و اعمال دستورات از طریق نرم افزار رسید.
در اتوماسیون شدن بوسیله ی SDN می توان به مزایای زیر دست یافت:
– رفع اشکال (Trouble  Shooting)
با اتوماسیون بودن شبکه براحتی می توان تمامی المانها و رفتارهای شبکه را مانیتور نمود و در صورت بروز خطا بسرعت آن را شناسایی و اقدام به رفع آن نمود.
در این حالت امکان دارد که کل شبکه را بصورت یکپارچه مورد ارزیابی و مانیتورینگ قرار داد و بر اساس مشکل بوجود آمده عکس العمل مناسب را اعمال نمود.

– کاهش زمان پائین بودن سرویس
در این باره در بالاتر صحبت گردید.

– اعمال سیاست
با استفاده از یک نرم افزار و مکانیزه بودن سیستم، براحتی می توان دستورات و سیاستهای مورد نظر را به کلیه المانهای شبکه درجا اعمال نمود.
در روشهای قبلی هر المان باید جداگانه مورد بررسی و پیکربندی قرار می گرفت، بر اساس هر نوع برند، پیکربندی خود را می طلبد و علاوه بر آن باید در هر پیکربندی روابط بین المانها در تغییر حاصله را نیز در نظر گرفت که خود باعث افزایش پیچیدگی می-گردد. ولی در این روش اعمال سیاست بسیار ساده می گردد.

* کاهش زمان
در این مدل، دیگر نیاز نیست که هر المان جداگانه پیکربندی شود، پیکربندی از طریق لایه کنترلر بصورت یکجا اعمال می شود که به لحاظ زمانی بسیار سریعتر از حالتهای قبل خواهد بود.

* افزودن بار جدید
در SDN فارغ از میزان پیچیدگی و بار موجود شبکه، در صورت وجود بار جدید  می توان این بار را در شبکه وارد کرد. این که این بار در کجا باید اعمال گردد و کدام قسمت شبکه بار زیادتری دارد و کدام قسمت شبکه کمتر، بر عهده لایه کنترل می باشد.

بهره وری
از دیگر مزایای موجود در SDN بحث افزایش بهره وری است، با بالانس شدن بار در بین المانها و بیکار نبودن نودها می توان به حداکثر بهره وری دست یافت. این قسمت را می توان به زیر شاخه های زیر تقسیم کرد:
– ترافیک
با یکپارچه در نظر گرفتن کل شبکه و مجازی نمودن آن براحتی می توان کار مدیریت پهنای باند را بر روی آن انجام داد. بطور مثال اگر لینکی که در بین دو روتر قرار دارد به حد اشباع خود رسیده باشد براحتی لایه کنترل پی به این موضوع برده و ترافیکهای بعدی را از مسیرهای دیگر هدایت می کند. به این شکل به دلیل اشباع شدن یک خط، گلوگاه در سیستم بوجود نمی-آید.

– راهبری خطا
که در قسمتهای قبل در مورد آن صحبت شد.

– توازن بار
پخش بار در بین کل المانها و لینکها در شبکه یکی از دغدغه هایی است که سرپرستان شبکه همیشه با آن درگیر بوده اند. اینکه چگونه متوجه شویم که قسمتی از شبکه بیکار و قسمت دیگر شبکه از وجود بار اشباع شده است یک مقوله ای است که نیاز دارد شبکه بصورت پیوسته مورد ارزیابی و مانیتورینگ قرار گیرد. حال اگر هر کدام از المانها جداگانه عمل نمایند این مانیتورینگ پیچیده تر می شوند. علاوه بر آن عملکرد جداگانه باعث می شود که نتوان بار را در بین شبکه تقسیم نمود- هر المان جداگانه رفتار می کند- اما در مدل مجازی شبکه دیگر المانها همگی در خدمت یک شبکه واحد قرار دارند و می توان بر اساس حجم بار در قسمتهای مختلف شبکه، بار جدید را به قسمت آزادتر واگذار نمود.

* مانیتورینگ
در باب این موضوع در بخشهای بالا صحبتهای گسترده ای شد. در حالت معمول هم کلیه ابزارهای شبکه همواره در حال مانیتور شدن هستند. تا این قسمت چیز جدیدی وجود ندارد. اما مسئله جدیدی که در SDN بوجود می آید آنست که علاوه بر مانیتور کردن تک تک المانها، نیاز به مانیتور کردن روابط ایجاد شده در یکپارچه سازی و مجازی است، چرا که در این روابط امکانات و محدودیتهایی نسبت به قبل بوجود می آید که باید در طراحی و اعمال پیکربندیهای بعدی لحاظ شوند.
مانیتورینگ در چنین ابعادی نیازمند تجهیزات و نرم افزارهای ویژه ای است که غیر قابل مقایسه با زمانی است که هر کدام تک تک عمل می نمایند.

* کاهش هزینه ها
SDN باعث کاهش هزینه ها می گردد. این کاهش در ابعاد مختلف صورت می گیرد. اولین و مهمترین کاهش در لایه Opex خواهد بود. شبکه های پیچیده نیازمند به سرپرستان حرفه ای دارند که حقوق و دستمزد آنها به نسبت بالا می باشد علاوه بر آن به دلیل بالا رفتن حجم شبکه به تعداد بیشتری پرسنل جهت مدیریت و راهبری نیاز است که این نیز باعث افزایش هزینه-های پرسنلی می شود، اما با مجازی سازی و در قالب SDN بردن شبکه، خیلی از این وظایف به لایه کنترل محول خواهد شد، دیگر پیچیدگیها از دید سرپرستان شبکه مخفی بود و اصلاً نیازی به دانستن زیرساختها را ندارند، به همین دلیل به تعداد کمتری اپراتور و اپراتورهایی با دانش سطح متوسطی شبکه می توان شبکه را رهبری کرد.
از دیگر دلایلی که SDN باعث کاهش هزینه ها می شود می توان به استفاده بهینه از منابع و عدم نیاز به اضافه کردن منابع در صورت بالا رفتن بار و یا تغییرات جدید می باشد. در واقع در این مدل، هر المان، عنصری از کل مجموعه محسوب می شوند و در صورت نیاز در یک بخش از شبکه براحتی از المانهای دیگر موجود در بخشهای دیگر شبکه استفاده می کند، در حالی که در زمانی که شبکه بصورت SDN پیاده سازی نشده بود، المانها را نمی توانستیم در زمانهای مورد نیاز به اشتراک بگذاریم و مجبور بودیم که ابزار و منبع جدیدی به شبکه اضافه کنیم که خود باعث بالا رفتن هزینه ها می شد.

* Programmable
همواره در دست داشتن کل شبکه و استفاده از تمامی منابع و انعطاف پذیری یکی از نیازها بود که سالیان متمادی بدون پاسخ مانده بود. در راستای سیستم های کامپیوتری ما داری یکسری منابع همانند پردازنده، حافظه و کش هستیم که برنامه نویس با استفاده از امکانات زبانهای برنامه نویسی و API ها آنها را فراخوانی و در خدمت خود می گیرد، در واقع تمامی منابع سیستم در اختیار و اطلاعات برنامه نویس هستند و از تمامی آنها بصورت یک ابزار در راستای رسیدن به اهداف خود استفاده می کند.
در شبکه های مبتنی بر SDN نیز می توان چنین قابلیتی را داشت. در واقع کل شبکه ها و قسمتهای آنها در قالب یک شبکه مجازی درآمده اند و هر المان یک منبع از شبکه ای واحد محسوب می شود، حالا می توان در لایه کنترل و لایه بالادست آن بدون توجه به آنکه المانهای موجود دارای چه ماهیتی هستند، و یا آنکه از چه برند و چه توانایی برخوردارند، می توان درخواستها که بصورت کدهای اجرائی است را از طرف کاربر گرفته که این کار توسط یک برنامه واسط انجام می شود و از طریق یکسری API به لایه کنترل داده می شود. در لایه کنترل با استفاده از پروتکلهایی مانند Open flow این کدها به سمت سخت افزارها اعمال می شوند، همانند زبان برنامه نویسی که کاربر کد خود را به زبان برنامه نویسی دلخواه نوشته و پس از آن وظیفه کامپایلر است که آنرا به زبان قابل فهم ماشین تبدیل کند. برنامه نویس هیچ گونه درگیری در مورد شناخت سخت افزار خود ندارد. در SDN هم به همین شکل است، کدها که همان دستورات پیکربندی سطح بالا هستند از طرف کاربر درخواست و اعمال می شوند و از آن پس وظیفه لایه های بعدی است که کار را به جلو ببرند.
به این حالت اصطلاحاً:
″Make Network Programmable for Developers″
گفته می شود.
در واقع شبکه و المانهای آن در دست توسعه دهندگان سیستم و نرم افزار همانند یک سیستم کامپیوتری قابل کد نویسی می شود.

* Abstraction
یکی از محاسنی که در SDN توسط لایه کنترل ایجاد می شود بحث یکسان سازی است. یعنی با اینکه از سخت افزارهای مختلف استفاده می کنیم که هر کدام نیز از برندهای مختلفی تشکیل می شوند اما از دیدگاه نرم افزارهای کاربردی همگی به یک شکل دیده می شوند و برای برقراری ارتباط با آنها فقط کافی است که API مربوط به آن فراخوانی شود، API در رابطه مستقیم با لایه کنترل بوده و این مسیر تا لایه داده به پیش می رود.
این یکسان سازی کمک می کند که به همه چیز بتوان به یک شکل و یک دید نگاه کرد.
اما مسئله یکسان سازی کار ساده ای نیست و نیازمند زیر ساختهای خود می باشد. در لایه کنترل باید تمامی درایورها و کامپایلرهای مربوط به هر تولید کننده گنجانده شده باشد و در صورت ارائه محصول جدید، قابلیت افزودن درایور به آن وجود داشته باشد. حال این درایور می تواند توسط تولید کننده ارائه شود و یا حتی توسط توسعه دهندگان نرم افزار و یا حتی سرپرستان شبکه درست شده و به آن افزوده شود.
علاوه بر تعدد سخت افزارها و تولیدکنندگان آنها، در توپولوژی، همبندیها و ارتباطها نیز تنوع زیادی وجود دارد که کاربر از آن بی-اطلاع است و وظیفه شبکه هایSDN  مدیریت آنها است.
این همبندیها می توانند بر اساس سیاستهای مختلف ایجاد شده در بازه های زمانی مختلف در شبکه تغییر یابند و حالت پویا داشته باشند که خود یک مزیت است و باعث افزایش بهره وری در شبکه می شود. اما این مسئله خود باعث پیچیدگی و کند شدن عمل پیکربندی می شود. اما با اعمال شبکه دو لایه براحتی می توان این همبندی را از چشم کاربر مخفی کرده و وظیفه لایه کنترل خواهد بود که مدیریت آنها را بر عهده گیرد.
* Mobility
همچون شبکه های موبایل، در شبکه های SDN، جابجائی نودها و هاستها در درون شبکه بسیار ساده تر انجام می شود. با استفاده از پروتکلهای مسیریابی همانند BGP یا OSPF و کنترل آنها و مانیتور کردن مداوم شبکه، حرکت نودها در قسمتهای مختلف شبکه و یا رسیدن به مقصد از مسیرهای مختلف به سادگی میسر خواهد شد.

* QOS
کیفیت سرویس، پیاده سازی کیفیت سرویسها و TOS (Type of Service) در شبکه های معمول نیز امکان پذیر است. اما در زمانی که کل شبکه را بصورت مجازی و یکپارچه داشته باشیم و تحت لایه کنترل قرار گیرند، رسیدن به QOS بسیار ساده تر می باشد و بر اساس عواملی همچون حرکت نودها، مسیرهای مختلف و توازن بار به راحتی می توان این امکان با درصد بیشتری دست یافت.

* Security
پیاده سازی امنیت، یکی از مباحث پیچیده در هر شبکه ای می باشد که نیاز به دانستن و داشتن دانش فنی توسط سرپرستان شبکه می باشد. دلیل پیچیدگی آنست که در امنیت باید تمامی المانها را لحاظ کرد و فراموش کردن حتی یک نود ممکن است کل مبحث امنیت در شبکه را به زیر سئوال ببرد، بطور مثال اگر یکی از سویچ ها در روند پیکربندی امنیت لحاظ نشود ممکن است براحتی کل پیکربندی امنیت را به زیر سئوال ببرد.
اما اگر از لایه کنترل جهت اعمال و پیاده سازی امنیت استفاده شود، درصد خطا به مراتب کمتر خواهد شد.
علاوه بر آن بحث امنیت در رده و لایه های مختلف و در برندهای مختلف نیاز دارد که به یک نگاه تمامی جوانب را در نظر بگیریم که غیر ممکن است. اما در لایه کنترل، این همه  جانبه نگری میسر خواهد شد.

شبکه های منعطف – (Elastic Tree)
یکی از مطرح ترین مباحث در کاهش مصرف انرژی در حوزه فن آوری اطلاعات به مراکز داده برمی گردد که مصرف زیادی را شامل می شود. این مصرف هم برای راهبری سرورها و تجهیزات شبکه بوده و هم برای خنک کردن این تجهیزات می باشد. امروزه طراحان مراکز داده، طراحی خود را مبتنی بر استاندارد Green DCN انجام می دهند.
در شبکه های سنتی (Fat tree) میزان مصرف انرژی تناسبی با میزان ترافیک مصرفی شبکه ندارد و با هر میزان بار و ترافیک، مصرف برق و انرژی تقریباً یکسان باقی می ماند.
همانطور که در شکل نیز مشخص است در شبکه های Fat tree مصرف همواره ثابت است اما در مدل شبکه های منعطف میزان مصرف انرژی تابعی از میزان مصرف بار است و در صورت کم و زیاد شدن، میزان مصرف انرژی نیز افزایش و کاهش پیدا می کند، به این شکل می توان میزان مصرف انرژی را مدیریت کرد.
بررسی های آماری نشان داده است که ۷۰ درصد از هزینه های مصرف برق مراکز داده مربوط به سرورها و سیستم های خنک کننده می باشد، که با کمی تمرکز و بهینه سازی می توان از این مقدار ۱۰ تا ۲۰ درصد را کاهش داد. در سال ۲۰۱۰ در حدود سه بیلیون کیلو وات بر ساعت مصرف المانهای شبکه بوده است.
سال ۲۰۱۲ این میزان ۵/۶ بیلیون کیلو وات بر ساعت رشد داشته است. اما اگر همین مراکز داده را بر اساس ساختار SDN طراحی کنیم می توانیم برخی از المانهای غیر ضرورری را حذف کنیم تا مصرف برق و گرمایش را کاهش دهیم تحقیقات نشان داده که در صورت پیاده سازی SDN در کلیه مراکز داده در آمریکا سالانه یک میلیون کیلو وات بر ساعت صرفه جوئی در انرژی خواهیم داشت.
ساختاری که برای طراحی SDN در مراکز داده مورد استفاده قرار می گیرد همانند شکل زیر است:

مراکز داده به گونه ای طراحی شده اند که بتوانند در زمانهای پیک کاری نیز عمل نمایند اما بطور متوسط بار آنها پائین تر از پیک است.
در شبکه ای Fat tree نحوه عملکرد همیشه ثابت است و توپولوژی شبکه در طول فعالیت تغییر نمی کند.
اما اگر همین مراکز داده را بر اساس ساختار SDN طراحی کنیم می توانیم برخی از المانهای غیر ضروری را حذف کنیم تا مصرف برق و گرمایش را کاهش دهیم. هر چقدر بتوانیم المانهای بیشتری از شبکه را حذف و یا غیر فعال کنیم، میزان تولید گرما کاهش پیدا می کندکه خود نیز باعث می گردد تا نیاز کمتری برای مصرف انرژی جهت سیستم های خنک کننده باشد و کاهش بیشتری در مصرف انرژی را نتیجه دهد. در این قسمت از SDN تمرکز بر روی دو گزینه است (جهت بهینه کردن مصرف انرژی) :
– سرورها
– سرمایش
شکل بالا همبندی شبکه سنتی به روش SDN را نشان می دهد، حالا اگر در همین شبکه دو سرور که در Pod 0 قرار دارند بخواهند با یکدیگر ارتباط داشته باشند فقط از طریق سویچ محلی خود این ارتباط برقرا می کنند و بقیه لینکها و سویچها غیر فعال می شوند که مصرف انرژی بسیار کاهش پیدا می کند. حالا اگر یک گره در Pod 0 بخواهد با نود دیگری در Pod 3 ارتباط برقرار کنند فقط کافی است سویچهای Pod 0 و Pod 3 و سویچ بالادست آنها فعال باشند، اما دیگر نیازی به سویچهای Pod 3 و Pod 4 نمی باشد.

ساختار درخت منعطف در SDN
شبکه های SDN عموماً از ساختار ذیل استفاده می کنند :
همانطور که در شکل دیده می شود سه قسمت اصلی یک شبکه منعطف را ساختاردهی می کنند:
۱) Optimizer
۲) Power Controller
۳) Routing Modules

* Optimizer
وظیفه بهینه ساز پیدا کردن و محاسبه حداقل میزان مصرف انرژی بر روی شبکه برای رسیدن به میزان ترافیک درخواستی و فراهم کردن تضمین کیفیت سرویسها (QOS) است این قسمت بر اساس داده های بخش مانیتورینگ و استفاده از الگوریتم :  RA-TAH   تلاش در ساخت درخت انعطاف مبتنی بر تعداد سویچهای فعال و ترافیک حاضر می کند.
این الگوریتم بر اساس این درخت بصورت پویا میزان نرخ پردازش پردازنده ها و یا لینکها را کاهش می دهد، در همین راستا با کاهش ضرب آهنگ (Clock) ها اقدام به کند و یا تند شدن شبکه می کند. درهمین روندها درخت پیچیده ما (Fat tree) دارای نودهای هستند که توسط همین الگوریتم غیر فعال و خاموش می شوند.
در این مرحله شبکه ما دارای گراف جدیدی خوااد شد که بر اساس همین نقشه و گراف، جداول مسیریابی و الگوریتمهای آنها باید تغییر کنند.

* Power Controller
بر اساس دستورات و سیاستهای اتخاذ شده، گره های غیر ضروری شبکه به حالت خواب (Sleep) و یا خاموش شدن می روند.
نحوه عملکرد نیز استفاده از پروتکل ارتباطی Open flow می باشد. از طریق همین پروتکل فرمان Power-Saving به المانهای شبکه داده می شود.
دستورات لازم برای فعال و غیر فعال کردن پورتها و سویچها داده می شود، این دستورات در سه حالت زیر عمل می کنند:
۱- دستورالعمل ها برای خاموش و روشن کردن سویچها
۲- دستورالعمل ها برای فعال و غیر فعال کردنلینکها و پورتها
۳- دستورالعمل ها برای تطابق نرخ فعالیت لینکها با استفاده از تغییر Clock و فرکانس کاری
برخی از دستورات برای کنترل و یا خاموش کردن یک پورت :
OFPT_PORT_MOD message:
Type of message: Controller to Switch
Length: 32 Bytes
Functions:
Configure ports state
including ON, OFF and
LINK_RATE
Structure:
struct ofp_port_mod { struct ofp_header header;
uint16_t port_no;
uint8_t hw_addr[OFP_ETH_ALEN];
uint32_t config;
uint32_t mask;
uint8_t link_state ;
uint32_t advertise;
uint8_t pad[3];
};
طریقه فعال یا غیر فعال کردن یک کارت
OFPT_LINECARD_MOD message:
Type of message: Controller to Switch
Length: 20 Bytes
Functions:
Configure line card state
Structure:
struct ofp_linecard_mod {
struct ofp_header header;
uint64_t datapath_id;
uint16_t line_card_no;
uint8_t state;
uint32_t option ;
};

* Routing
آخرین ماژول مسیریابی است، وظیفه پیدا کردن بهترین مسیر و کم مصرف ترین مسیر، بر عهده این قسمت است.
در این مرحله بر اساس داده های مرحله بهینه سازی و گراف جدید شبکه، توپولوژی درخت منعطف شکل می گیرد. در واقع در این قسمت شبکه ما با الگوی مسیریابی جدید بوجود می آید.

استراتژیهای مطرح در SDN
در بحث انتخاب استراتژی، موضوع بسیار ساده است، هدف از استراتژی خاموش و غیر فعال کردن لینکها و سویچهای که بر اساس کاهش بار شبکه دیگر به آنها نیاز نداریم.
سه استراتژی کلی در درختهای منعطف وجود دارد:
* Formal Model
* Greedy Bin-Packing
* Topology-Aware Heuristic
هر کدام از این مدلها مزایا و معایب خود را دارند.
متدها می توانند بر اساس تاریخچه ترافیک مرکز داده تغییر کنند و یا انتخاب شوند.

* Formal Model
مدلی جهت بهترین میزان مصرف به گونه ای که بتواند ترافیک درخواستی را پاسخگو باشد. این مدل برای مراکز داده با حداکثر ۱۰۰۰ گره پیشنهاد می شود.
نحوه عملکرد آن مبتنی بر فرمول زیر است:
∑ (Link + Switch Power)

مدل Greedy Bin Packing
در این مدل مسیرها از چپ به راست در شبکه محاسبه می شوند. هر درخواستی که وارد گردد بهترین مسیر از سمت راست به آن تخصیص داده می شود و این روند تا زمان تکرار درخواستها ادامه پیدا می کند.
در این روش بهترین باند گارانتی نمی شود اما در عمل نتیجه کار کیفیت بالا در کل زیر شاخه ها خواهد بود.
مثال: سه جریان که هر کدام پهنای باند ۰٫۳Gb⁄S درخواست دارند.
آلترناتیوهایی که می توانیم داشته باشیم:
جریان [a ,d]
همانطور که دیده می شود برای داشتن جریان از a تا d یکسری سویچها باید فعال باشند که در شکل با خط پر رنگ نمایش داده می شود و مابقی لینکها و سویچها غیر فعال می شوند. از بین لینکهای فعال نیز، باید بهترین لینک و مسیر انتخاب شود و بقیه لینکهای دیگر غیر فعال شوند:
جریان [b ,d]

جریان [c , e]
و برای رسیدن به حداکثر اطمینان از اتصال، الگوی زیر را انتخاب می کنیم:
و در نهایت از ترکیب موارد فوق، المانهای غیر ضروری حذف و راهکار کامل زیر بدست می آید:
مدل Topology-Aware Heuristic
در این مدل به این نکته توجه خاصی می شود:
″ در این مدل فقط کل سویچهای فعال را در نظر می گیریم و توجهی به سویچهای لبه نداریم ″

مقایسه مدلهای مختلف در درخت منعطف
در سه مدل مطرح در پیاده سازی درختهای منعطف، هر چقدر تعداد هاستها بیشتر شود، زمان لازم برای محاسبه درخت و گراف مناسب، طولانی تر خواهد بود.
در مدل فرمال با یک سیستم کنترل کننده با پردازنده دو گیگا هرتز، زمان محاسبه گراف بهینه رابطه زیر را خواهد داشت:
O(n^3.5)
در مدل greedy bin این زمان برابر با O(n^2.5) خواهد بود. در گراف نشان داده شده در ذیل می توان اختلاف زمان محاسبه را بخوبی در بین هر سه مدل مشاهده کرد.
همانطور که در شکل نیز نشان داده شده است، هر چقدر تعداد نودهای موجود در شبکه افزایش می یابد زمان محاسبه درخت و گراف مناسب برای لایه کنترل بیشتر می شود. اما این افزایش در استراتژیهای مختلف متفاوت است و همین امر باعث می شود که تفاوت در نوع استراتژیها ایجاد شود. بطور مثال در مدل Topology-aware با افزایش تعداد هاستها از ۱۰۰ عدد تا ۱۰۰۰ عدد، زمان مورد نیاز برای محاسبه نیز ۱۰ برابر بیشتر می شود.
برای محاسبه شبکه ای با ۱۰۰۰۰ هاست زمانی در حدود ۱۰ ثانیه لازم داریم.
در مدل Topology-aware درجه پیچیدگی O(n) می باشدکه نسبت به دو مدل قبلی سریعتر می باشد. در ذیل چگونگی بهینه بودن در الگوریتم آخر نشان داده شده، به همچنین دیده می شود که تغییرات کوچک، امکان رسیدن به بهترین کیفیت را میسر می کند.
نحوه محاسبه آن جزء مبحث این مقاله نمی باشد و فقط در زیر نشان داده شده است:
در جایگاه مقایسه می توان مشاهده کرد که به لحاظ بهینه بودن مدل فرمال از بقیه بهینه تر ولی به لحاظ میزان گستردگی از همه کوچکتر است.

در شکل فوق میزان گسترش پذیری در مقابل بهینه بودن هر سه مدل نمایش داده شده، فرمال بیشترین بهینه سازی و کمترین گسترش پذیری و Topo-aware بالاترین گسترش پذیری و کمترین بهینه بودن را دارد.

رابطه میزان مصرف بر اساس فاصله
یکی دیگر از فاکتورها در میزان مصرف در یک شبکه منعطف (Elastic tree) بحث دوری و یا نزدیکی نودها با یکدیگر است. بطور مثال اگر ترافیک درخواستی همگی مربوط به یک مرکز داده باشد دیگر نیازی به خروج از شبکه و استفاده از شبکه خارجی نیست، در این حالت کمترین سویچها و المانهای شبکه با آن درگیر می شوند و بهترین حالت ذخیره سازی را خواهیم داشت.
در صورتی که ترافیکهای درخواستهای مربوط به راه دور باشد، باید المانهای زیادی در شبکه درگیر شوند و به همین دلیل کمترین ذخیره سازی را خواهیم داشت.
با توجه به فرمول:
U=(∑_i▒∑_j▒λ_ij )/(Total hosts)
λij : ترافیک مربوط به نود i به نود j که λij < 1Gb⁄S
در صورتی که U=100% باشد یعنی همه المانها و لینکها فعال هستند.
شکل فوق نمایش دهنده رابطه ذخیره سازی بر حسب ترافیک درخواستی بر اساس میزان دوری و یا نزدیکی نودها نسبت به یکدیگر است.
بطور مثال اگر درخواستها همگی مربوط به یک درخواست محلی باشد تا ۶۰ درصد ذخیره سازی خواهیم داشت، در حالی که اگر ترافیک ها مربوط به فواصل دور باشند این ذخیره سازی (U=100%) به صفر نزدیک می شود.
در عمل نمی توان کاملا ً درخواستهای ترافیک را صد در صد محلی یا از راه دور در نظر گرفت و در خیلی از موارد بصورت رندم عمل می نماید.

ناحیه امن
بحثی که در اینجا به پیش کشیده می شود بحث ناحیه امن است. بطور مثال اگر یک سیستم نیاز به ۱۰۰ مگابایت پهنای باند باشد و ما این میزان را از طریق یک شبکه منعطف در اختیار آن قرار دهیم، اگر همین هاست بخواهد کمی بالاتر از این استفاده کند، میزان از دست دادن بسته های اطلاعاتی و تاخیر آن افزایش پیدا می کند، برای حل این موضوع یک حاشیه ای برای این تخصیص در نظر گرفته می شود که اگر سیستم مد نظر از آن حد بالاتر رفت دچار مشکل نگردد. بدیهی است که هرچقدر این مقدار بالاتر باشد وقوع از دست دادن بسته ها و ایجاد تاخیر کمتر می شود اما با افزایش این حاشیه میزان بهره وری نیز کاهش پیدا می کند.

همانطور که در شکلها نیز مشخص شده در هر کجا که ما حاشیه پهنای باند بالاتری را در نظر گرفته ایم میزان تاخیر و از دست دادن پکتها کمتر شده است.

Switch Migration
در زمانی که بار ترافیک شبکه کم و یا زیاد می شود، شبکه باید خود را با این بار تطبیق دهد که چنین نیازی مستلزم داشتن قابلیت جابجایی از / به سویچها است.
کنترلرها در سه حالت قرار می گیرند یا اصلی هستند (Master) یا جانبی (Slave) و یا برابر (Equal).
بصورت پیش فرض کنترلرهای جانبی فقط امکان خواندن (Read only) را نسبت به سویچها دارند در حالی که Equal و Master امکان خواندن و نوشتن بر روی سویچ خود را دارند. هر سویچ می تواند یک Master و چند Equal و Slave داشته باشد.
کنترلرها با ارسال پیام Role – Change می توانند سویچ خود را تغییر دهند.
در هنگام جابجائی و مهاجرت یک سویچ به کنترلر دیگر، کنترلر اصلی (Master) به Slave تغییر پیدا کرده و Slave انتخاب شده نقش Master را از این به بعد بازی خواهد کرد.
نحوه انتخاب نیز به این شکل است که Slave پیامی به نام Role – Request به سویچ ارسال می کند که سویچ نیز با ارسال پیامهای Packet – In و یاPacket – Out  می تواند قبول و یا رد کند.
انتخاب کنترلر اصلی از طریق الگوریتمهای مختلفی همانند الگوریتم انتخابات انجام می شود و می تواند بصورت پویا در بازه های زمانی مختلف تغییر کند.
هر کنترلر با کنترلرهای دیگر در ارتباط است که با استفاده از کانالهای ارتباطی پیامهایی را به یکدیگر ارسال می کنند.
انتخاب و مهاجرت چون جزء مبحث این مقاله نیست در اینجا از آن صرفه  نظر می کنیم.
در ادامه مثالها و آزمایشهای عملی آورده می شود که مطالب گفته شده در قبل را اثبات می نماید. اما قبل از آن چند مورد زیر ذکر می گردد که در آزمایشها از آنها استفاده شده است:
طریقه محاسبه میزان درصد بار ذخیره شده:
استانداردی که برای اندازه گیری میزان مصرف برق بکار گرفته می شود ECODANE  نام دارد.
در این مدل بهینه سازی مصرف انرژی بر اساس طراحی پویا مبتنی بر میزان ترافیک است. در این مدل، بصورت تجربی ثابت گردیده که با خاموش کردن و یا غیر فعال نمودن المانهای غیر ضروری شبکه می توان از ۲۵ تا ۴۰ درصد کاهش انرژی داشت.
جهت پیاده سازی قسمت کنترلر هم می توان از نرم افزارهای مختلف استفاده کرد که هر کدام به روش خود عمل می کنند. بطور مثال Onix برای پیاده سازی SDN از بانک اطلاعاتی استفاده می کند و تمامی قسمتهای شبکه اطلاعات مورد نیاز خود را از همین بانک اطلاعاتی مرکزی تهیه می کنند در حالی که در Hyper flow کلیه رویدادها به تمامی نودها ارسال می شوند و همه در هر لحظه ای موقعیت شبکه را می دانند.

تخمین مصرف انرژی
در کلیه محاسباتی که انجام گرفته، در همگی فرض بر آن بوده که شبکه ای ماتریسی داریم که بار زمان آینده از قبل مشخص شده است، اما در واقعیت چنین نیست و ما تخمینی از میزان ترافیک در زمانهای بعد برای شبکه نداریم.
در این حالت، تلاش می شود که از رفتار و تاریخچه شبکه در گذشته استفاده شود و برای تخمین مصرف از این اطلاعات استفاده شود.
نرم افزارهایی نیز وجود دارند که می توانند این اطلاعات را بررسی و نتیجه آنها را برای تخمین ترافیک به لایه کنترل دهند.
تخمین مصرف برق را می توان با شبیه سازی مانند mininet محاسبه نمود.

ساختار SDN
در شکل زیر ساختار بلوک دایگرام SDN نمایش داده شده است که هر بخش وظیفه مشخصی دارد:

North Bound
منظور همان APIها است که کاربر و یا برنامه های مدیریتی از طریق آن می توانند با لایه کنترل ارتباط برقرار کنند و درخواستهای خود را به آن ارسال کنند.
South Bound
منظور همان پروتکل Open flow است که کار تبدیل و کامپایل دستورات و رساندن آنها را به المانها بر عهده دارد.

East – west Bound
کار ارتباط کنترلرهای مختلف را بر عهده دارد.

سناریوها   و آزمایشها

سناریو ۱
تقریباً به ازاء هر پورت سویچ، یک وات مصرف داریم که با خاموش کردن هر پورت می توان این مقدار را ذخیره کرد.
در یک سویچ رده متوسط خود شاسی در حدود ۷۰ وات مصرف دارد و به ازاء هر پورت یک وات، بنابراین در یک سویچ ۲۴ پورت میزان مصرف ۹۴ وات خواهد بود. اگر از این ۲۴ پورت،۲۰ پورت آنرا خاموش نمائیم، ۲۰ وات در مصرف برق صرفه جوئی نموده ایم که در حدود ۲۱ درصد خواهد بود.
بهترین حالت، زمانی خواهد بود که کل سویچ غیر فعال شود که صرفه جوئی به ۹۴ وات می رسد.

سناریو ۲
در آزمایش دیگر که در تصویر نیز نشان داده شده از یک NetFPGA که مداری برای کنترل و آزمایشهای شبکه است استفاده شده است. این ابزار امکان کنترل ۴ رابط را بصورت همزمان دارد.
از NOX نیز به عنوان نرم افزار لایه کنترل استفاده شده است.
سویچها نیز از طریق OSC کنترل می شوند.
در این صورت میزان مصرف از فرمول زیر تبعیت می کند:
Psw=Pchassis+ NPp+Pr+Pctrl
Psw : مصرف کل
Pchassis : میزان مصرف شاسی
Pp : میزان مصرف هر پورت
N : تعداد پورتها
Pr : میزان مصرف رله ها در  Netfpga (حدوداً mw 50)
Pctrl : میزان مصرف مدار کنترلر  OSC (حدود  ۰٫۷ w)

حالا اگر مصرفها را بر اساس سناریوهای مختلف محاسبه کنیم می توانیم به نتایج زیر دست پیدا کنیم:

در این جدول میزان مصرف هر سویچ که با تعداد پورتهای آن مشخص شده با میزان سرباری که توسط سیستم تست و کنترلر به آن اعمال شده، مقایسه شده است.
همانطور که در جدول نیز مشخص شده است میزان سربار بسیار ناچیز بوده و می توان از آن در مقابل میزان ذخیره سازی انرژی صرفه نظر کرد.
بطور مثال در یک سویچ ۱۲۸ پورت، خود سیستم کنترلی ۷٫۱ وات برای عمل کنترل، مصرف خواهد کرد که نتیجه آن صرفه-جوئی ۱۹۸ واتی خواهد بود.

در این گراف هر چقدر تعداد پورتهای بیشتری غیر فعال شوند درصد ذخیره سازی مصرف انرژی بالاتر می رود.
جدول ذیل نشان می دهد که اگر حداقل و حداکثر تعداد پورتهای یک سویچ غیر فعال شوند ، به چه میزان درصد ذخیره سازی انرژی خواهیم داشت. هر چقدر تعداد پورتهای سویچ بیشتر باشد، درصد ذخیره سازی انرژی بیشتر می گردد.
در این سناریو سویچها با تعداد پورتهای مختلف مورد آزمایش قرار گرفته اند. حداقل و حداکثر پورتهایی را که امکان غیر فعال کردن می باشد را جداگانه مورد محاسبه قرار داده ایم که نتایج آن در جدول بالا دیده می شود. بطور مثال اگر یک سویچ ۳۲ پورت داشته باشیم، زمانی که یکی از پورتهای آن غیر فعال باشد در حدود ۰٫۷ درصد ذخیره سازی انرژی خواهیم داشت و اگر ۶۳ پورت آنرا غیر فعال نمائیم ۴۷ درصد دخیره سازی انجام می شود.
این مسئله نشان  دهنده ی تناسب میزان تعداد نودهای غیر فعال با میزان مصرف انرژی است.

سناریو ۳
شبکه ای را فرض بگیرید که دارای ۱۰۰ هزار هاست است که هر ۳۲  عدد آنها در یک رک قرار داده شده است. پیک ترافیک ۳۰۰ مگابایت است که بطور متوسط برای هر هاست ۵/۱ تا ۱۰ مگابایت است. بر اساس همین فرض ۲ مگاپکت نیز در ثانیه میزان بهره وری لایه کنترل ما می باشد.
در این حالت مابین ۱ تا ۵ کنترلر بار خواهیم داشت (در حالت معمول) ولی در حالت حد بالا تعداد کنترلرهای ما باید تا ۱۵۰ عدد اضافه شوند.
در صورتی که شبکه به حالت انعطاف پذیر طراحی نشده باشد، در تمامی لحظات باید با یک نقشه ۱۵۰ کنترلر فعالیت نماید، در حالی که با امکان انعطاف پذیری می توان از یک تا ۱۵۰ کنترلر بر اساس نیاز فعال نمود که خود باعث کاهش میزان مصرف برق و از طرفی کمتر شدن استهلاک و گرما می گردد.

سناریو ۴
شبکه ای با مشخصات و اندازه جدول زیر را در نظر بگیرید:

چنین شبکه ای با دسترسی های دور و نزدیک، مصرفی به شکل زیر با میزان ترافیک مشخص شده خواهد داشت:

سناریو ۵
شکل زیر نمایش دهنده یک وب سایت فروش یک شرکت است که نشان می دهد در طول پنج روز کاری دارای ترافیک تقریباً ثابت و در دو روز تعطیل پایانی ترافیک آن افزایش پیدا کرده، اما همانطور که گراف نشان می دهد میزان مصرف انرژی همیشه ثابت بوده و تابعی از ترافیک نیست.
سناریو ۶
دو شکل زیر نشان دهنده میزان ترافیک یک پورت روتری در سایت گوگل است، محور y بر حسب Mb/s است.
شکل اول نشان دهنده  ی تغییرات ترافیک در روزهای مختلف ماه و شکل دوم نشان دهنده میزان ترافیک در ساعتهای مختلف شبانه روز است.

این ترافیکها بسته به زمانهای مختلف، ترافیکهای مختلفی دارند. این امر نشان می دهد که میزان ترافیک مصرفی تابعی از زمان و فاکتورهای دیگری است که باعث نوسانات در آن می شود ولی در شبکه های سنتی، چون طراحی بر اساس بار حداکثری ایجاد شده امکان کوچک و یا بزرگ سازی بر اساس این ترافیکها وجود ندارد.

نتیجه گیری
پیاده سازی شبکه های مبتنی بر SDN ویژه گیهای خاصی را برای ما فراهم می کنند که از این جمله می توان به مواردی مانند موارد ذیل اشاره نمود:
– کاهش مصرف انرژی
– کاهش گرما
– مجازی سازی المانهای شبکه
– دیدگاه نرم افزاری به شبکه
– مدیریت آسان شبکه
– عدم وابستگی به میزان وسعت شبکه و برندهای استفاده شده
– انعطاف پذیری در ساختار شبکه
– پویا بودن توپولوژیها و همبندی شبکه
در بحث درختهای منعطف  و پیاده سازی آن در مراکز داده ، این امکان میسر می گردد که بتوان ذخیره سازی انرژی را به میزان قابل قبولی کاهش داد.
این ذخیره سازی می تواند بین ۱۰ تا ۲۰ درصد باشد که به همین میزان نیز سیستمهای خنک کننده انرژی کمتری برای خنک کردن مراکز داده مصرف می کنند.
پویا بودن همبندی شبکه بدون توقف آن و  تغییر توپولوژی شبکه در هنگام کار از دیگر مزایای است که در شبکه های SDN می توان به آن دست یافت.
در شبکه های مبتنی بر SDN با استفاده از Optimizer براحتی می توان بر اساس اطلاعات مانیتورینگ بدست آمده از شبکه اقدام به طراحی مجدد شبکه و کنترل میزان مصرف انرژی نمود.
در چنین شبکه هایی دیگر المانهای شبکه بطور مستقل عمل نمی کنند و هر کدام بصورت یک منبع از یک سیستم کلی در خدمت کل شبکه قرار می گیرند که چنین امکانی باعث می گردد تا بتوان توازن بار بر روی نودهای پر ترافیک و نودهای بیکار را براحتی انجام داد.
به همین ترتیب می توان حداکثر در دسترس بودن و حداکثر کارایی را  از این شبکه ها بدست آورد ، .درصورتی که یکی از المانهای موجود در شبکه مانند یک سویچ ، دچار مشکل شود بصورت مجازی سویچ دیگری در شبکه  براحتی جا ی آنرا پر می کند و دیگر ابعاد جغرافیای کمتر می تواند باعث عدم پیاده سازی آن گردد.
کنترل سادتر و عدم درگیر شدن کاربران با پیچیدگیهای شبکه و سپردن این مسئله به یک لایه کنترلی از دیگر محاسن آن محسوب می گردد. در این حالت به دلیل آنکه لایه کنترل کلیه ارتباطها را بر عهده می گیرد و لایه های زیرین سخت افزاری از دید سرپرست سیستم مخفی می ماند ، نیاز به اپراتورهای حرفه ای نمی باشد و فقط اپراتور باید درخواست خود را از طریق نرم افزارهای موجود به لایه کنترل ارسال کند ، که خود این نرم افزارها نیز نیاز به دانستن تمامی اطلاعات لایه زیر را ندارند  که خود باعث ساده تر شدن و ارزانتر شدن آنها می شود.
علاوه بر این دیگر کاربر لازم نیست پیکر بندی تمامی برندهای مختلف را فرا بگیرد و بدون درگیر شدن با نوع برند ، خواستهای پیکر بندی خود را با یک فرمان به شبکه اعمال کند که تمامی درخواستها در یک زمان به کلیه المانهای مورد نیاز اعمال می شوند و تمامی روابط و وابستگی هایی که بین المانها وجود دارد و در تغییرات جدید می بایست مد نظر گرفته شود نیز  بصورت خودکار اعمال می شود که در اکثر موارد  همین مسئله (عدم توجه به روابط بین المانها در پیکر بندی جدید) باعث گردیده تا یک پیکربندی یا عمل ننماید و یا به درستی پیاده سازی نشود.

نکات مایکروسافت ویندوز 10

 

به دلیل شیوع ویروس کرونا، مایکروسافت ویندوز 10 x  را برای ارائه در دستگاه های تک نمایشگر مانند لپتاپ معرفی میکند.

طبق گفته ی پاناس پاناری ، مدیر ارشد محصولات، ویندوز و دستگاه ” کاربران ، به منظور اتصال به اینترنت، موفقیت و کارآمدی و یادگیری در این دوران ، از ویندوز pc استفاده میکنند. در حقیقت، غالب بر چهار تریلیون دقیقه در ماه صرف استفاده از ویندوز 10 میشود و هر ساله هفتاد و پنج درصد به این میزان افزوده میشود نکات مایکروسافت ویندوز 10 .

این شرکت در ابتدا ویندوز 10 x  را برای ارائه در دستگته های دو نمایشگره مانند سورفس neo طراحی کرد.   ویندوز 10 x  ، خط اتصال ویندوز با قابلیت های جدید و ساده تری  را معرفی میکند. مایکروسافت همچنین در تلاش است اصول اولیه مانند چند کارگی، استفاده از استارت منو، و دسترسی سریع به تنظیمات را بهبود بخشد نکات مایکروسافت ویندوز 10 .

پانای اذعان داشت ”  از طریق ویندوز  10 x ، ما سازگاری و اختیارات را طراحی کردیم و این سازگاری و انعطاف پذیری ما را قادر ساخته تا تمرکز خود را به دستگاه های تک نمایشگره ویندوز 10 x  معطوف کنیم تا کاربران قادر به کار کردن ، یادگیری و بازی به روش های جدید باشند.”

مایکروسافت زمان پشتیبانی دستگاه های تک نمایشگره از ویندوز 10 x   و  ارائه ی آن در دستگااه های دو نمایشگر را هنوز اعلام نکرده است . همچنین مایکروسافت به زودی بروز رسانی ویندوز 10 x  در می 2020 را که برای تمام ویندوزهای 10  pc  رایگان خواهد بود ، معرفی خواهد کرد. این بروزرسانی در میان تغییرات دیگر ، روش ساده تری برای اشتراک گذاری دستگاه های بلوتوث در ویندوز ارائه میدهد.

این شرکت همچنین از سورفس pro x ، سورفس  Pro 7، و سورفس لپتاپ  3  در هند رونمایی کرده است .  هزینه ی سورفس pro x 98/999 روپیه میباشد.

 

نکات مربوط به DNS

از کلمات Domain Name System اقتباس و  یک پروتکل شناخته شده در عرصه شبکه های کامپیوتری خصوصا” اینترنت است . از پروتکل فوق به منظور ترجمه  اسامی کامپیوترهای میزبان و Domain به آدرس های IP استفاده می گردد
سیستم نامگذاری حوزه ( DNS) سیستمی است که طبق اصول ان کامپیوتر ها توانایی برقراری ارتباط با یکدیگر و انجام فعالیتهایی از قبیل تبادل نامه های الکترونیکی و یا نمایش صفحات وب را خواهند داشت. وقتی کاربری در اینترنت قصد برقراری ارتباط با مکان خاصی را داشته باشد فرضا بازدید از یک وب سایت ادرس اینترنتی ان را تایپ می کند مثل www.metahouse.com پروتکل اینترنت (IP) از اطلاعات ادرس اینترنتی و DNS برای ارسال نامه الکترونیکی و سایر اطلاعات از کامپیوتری به کامپیوتر دیگر استفاده میکند.به عنوان مثال DNS متن کاملآ انگلیسی www.metahouse.com را به اعدادی تبدیل می کند که کامپیوتر های متصل به اینترنت بتوانند ان را درک کنند مانند: 123.21.43.121 برای انکه این کار به خوبی انجام شود اینترنت به چندین حوزه اصلی سازماندهی شده است. منظور از حوزه های اصلی همان حروف انتهایی یک ادرس هستند مانند com. در ادرس فوق. تعدادی از حوزه های متداول عبارتند از : : com.  )تجاری: edu./ ( )اموزشی) : gov./ (دولتی) : mil./ (نظامی) : net./ (مراکز خدمات اینترنت و شبکه(و org. (سازمان). به دلیل افزایش تصاعدی تعداد سایت های اینترنت سیستم نامگذاری حوزه در حال گسترش است و حداقل 7 حوزه دیگر نیز مانند: web. (برای وب) به ان افزوده شده است. در خارج از امریکا برای مشخص کردن حوزه ها فقط از 2 حرف استفاده میشود مانند : au. برای استرلیا یا ir. برای ایران نکات مربوط به DNS .

سیستم DNS این گونه تغییرات را (مانند انچه بدان اشاره کردیم) ثبت میکند بدین ترتیب حتی زمانی که ادرس IP تغییر کند در صورتی که ادرس اینترنتی مورد استفاده قرار گیرد نامه های الکترونیکی همیشه به ادرس صحیح ارسال خواهند شد. کامپیوتر هایی موسوم به سرورهای نام (Name Server) مسئول ردیابی چنین تغییراتی و ترجمه انها به ادرس IP و ادرس حوزه و بالعکس هستند. همچنین سرورهای نام برای اطمینان از ارسال نامه های الکترونیکی مورد نظر به ادرس صحیح با DNS همکاری میکنند.نکات مربوط به DNS  بعلاوه زمانی که ادرس وب (URL) را تایپ میکنید این سرورها تضمین می کنند که به مکان صحیح ارجاع داده شوید و در خاتمه انها مسئول مسیر یابی صحیح تمامی پیامها و ترافیک در اینترنت هستند.
اینترنت نمی تواند ادرس های اینترنتی حرفی- عددی مانند pgralla@ziff-devis.com را تجزیه و تحلیل کند در نتیجه سرورهای نام ان ادرس را به ادرس IP عددی مناسب مانند 163.52.128.72 تبدیل کند. سرورهای نام حاوی جدول هایی هستند که ادرس های اینترنتی حرفی- عددی را به ادرسهای IP عددی مطابقت میدهندنکات مربوط به DNS .

Reverse DNS چیست ؟

در واقع عمل تبدیل یک IP به نام دامنه را عمل Reverse DNS میگویند ؛ این عمل دقیقا بر عکس کار DNS است ، همانگونه که همه میدانیم در عمل DNS ما نام دامنه را وارد کرده و با استفاده از این سرویس به شماره IP آن دسترسی پیدا میکنیم ، اما در Reverse DNS دقیقا کر بر عکس است .
مثلا : سیستمی با IP 192.2.4.86 برابر میشود با www.exmaple.com و البته شاید چندین نام را به ما باز گرداند که در اکثر مواقع اینگونه است .

کاربرد :
کاملا واضح است اما ، این عمل بیشتر هنگامی مورد استفاده واقع میشود که ما بخواهیم ببینیم روی یک Host چند سایت وجود دارد و نام آن ها چیست ، و اطلاعاتی از این قبیل را بدست بیاوریم . برای بدست آوردن اطلاعات بیشتر میتوانید به اینجا مراجعه کنید .

تاریخچه :DNS

 

DNS ، زمانی که اینترنت تا به این اندازه گسترش پیدا نکرده بود و صرفا” در حد و اندازه یک شبکه کوچک بود ، استفاده می گردید . در آن زمان ، اسامی کامپیوترهای میزبان به صورت دستی در فایلی با نام HOSTS درج می گردید . فایل فوق بر روی یک سرویس دهنده مرکزی قرار می گرفت . هر سایت و یا کامپیوتر که نیازمند ترجمه اسامی کامپیوترهای میزبان بود ، می بایست از فایل فوق استفاده می نمود . همزمان با گسترش اینترنت و افزایش تعداد کامپیوترهای میزبان ، حجم فایل فوق نیز افزایش و  امکان استفاده از آن با مشکل مواجه گردید ( افزایش ترافیک شبکه). با توجه به مسائل فوق ، در سال ۱۹۸۴ تکنولوژی DNS معرفی گردید .

پروتکل DNS :


DNS ، یک “بانک اطلاعاتی توزیع شده ” است  که بر روی ماشین های متعددی مستقر می شود ( مشابه ریشه های یک درخت که از ریشه اصلی انشعاب می شوند ) . امروزه اکثر شرکت ها و موسسات دارای یک سرویس دهنده DNS کوچک در سازمان خود می باشند تا این اطمینان ایجاد گردد که کامپیوترها بدون بروز هیچگونه مشکلی ، یکدیگر را پیدا می نمایند . در صورتی که از ویندوز ۲۰۰۰ و اکتیو دایرکتوری استفاده می نمائید، قطعا” از DNS به منظور  ترجمه اسامی کامپیوترها به آدرس های IP ، استفاده می شود . شرکت مایکروسافت در ابتدا نسخه اختصاصی سرویس دهنده DNS خود را با نام  WINS (Windows Internet Name Service ) طراحی و پیاده سازی نمود . سرویس دهنده فوق مبتنی بر تکنولوژی های قدیمی بود و از پروتکل هائی استفاده می گردید که هرگز دارای کارائی مشابه DNS نبودند .  بنابراین طبیعی بود که شرکت مایکروسافت از WINS فاصله گرفته و به سمت DNS حرکت کند .
از پروتکل DNS در مواردی که کامپیوتر شما اقدام به ارسال یک درخواست مبتنی بر DNS برای یک سرویس دهنده نام به منظور یافتن آدرس Domain می نماید ، استفاده می شود .مثلا” در صورتی که در مرورگر خود آدرس www.srco.ir را تایپ نمائید ، یک درخواست مبتنی بر DNS از کامپیوتر شما و به مقصد یک سرویس دهنده DNS صادر می شود . ماموریت درخواست ارسالی ، یافتن آدرس IP وب سایت سخاروش است.

پروتکل DNS و مدل مرجع:OSI

پروتکل DNS معمولا” از پروتکل UDP به منظور حمل داده استفاده می نماید . پروتکل UDP نسبت به TCP دارای overhead کمتری می باشد. هر اندازه overhead یک پروتکل کمتر باشد ، سرعت آن بیشتر خواهد بود . در مواردی که حمل  داده با استفاده از پروتکل UDP با مشکل و یا بهتر بگوئیم خطاء مواجه گردد ، پروتکل DNS از پروتکل TCP به منظور حمل داده استفاده نموده تا این اطمینان ایجاد گردد که داده بدرستی و بدون بروز خطاء به مقصد خواهد رسید .

فرآیند ارسال یک درخواست DNS و دریافت پاسخ آن ، متناسب با نوع سیستم عامل نصب شده بر روی یک کامپیوتر است .برخی از سیستم های عامل اجازه  استفاده از پروتکل TCP برای DNS را نداده و صرفا”  می بایست از پروتکل UDP به منظور حمل داده استفاده شود . بدیهی است در چنین مواردی همواره این احتمال وجود خواهد داشت که با خطاهائی مواجه شده و عملا” امکان ترجمه نام یک کامپیوتر و یا Domain به آدرس IP وجود نداشته باشد .
پروتکل DNS از پورت ۵۳ به منظور ارائه خدمات خود استفاده می نماید . بنابراین  یک سرویس دهنده DNS به پورت ۵۳ گوش داده و این انتظار را خواهد داشت که هر سرویس گیرنده ای که تمایل به استفاده از سرویس فوق را دارد از پورت مشابه استفاده نماید . در برخی موارد ممکن است مجبور شویم از پورت دیگری استفاده نمائیم . وضعیت فوق به سیستم عامل و سرویس دهنده DNS نصب شده بر روی یک کامپیوتر بستگی دارد.

ساختار سرویس دهندگان نام دامنه ها در اینترنت:

امروزه بر روی اینترنت میلیون ها سایت با اسامی Domain ثبت شده  وجود دارد . شاید این سوال برای شما تاکنون مطرح شده باشد که این اسامی چگونه سازماندهی می شوند ؟ ساختار DNS بگونه ای طراحی شده است که یک سرویس دهنده DNS ضرورتی به آگاهی از تمامی اسامی Domain ریجستر شده نداشته و صرفا” میزان آگاهی وی به یک سطح بالاتر و یک سطح پائین تر  از خود محدود می گردد . شکل زیر بخش های متفاوت ساختار سلسله مراتبی DNS را نشان می دهد :

internic ، مسئولیت کنترل دامنه های ریشه را برعهده داشته که شامل تمامی Domain های سطح بالا می باشد ( در شکل فوق به رنگ  آبی نشان داده شده است) . در بخش فوق تمامی سرویس دهندگان DNS ریشه قرار داشته و آنان دارای آگاهی لازم در خصوص دامنه های موجود  در سطح پائین تر از خود می باشند ( مثلا” microsoft.com ) . سرویس دهندگان DNS ریشه مشخص خواهند کرد که کدام سرویس دهنده DNS در ارتباط با دامنه های microsoft.com و یا Cisco.com می باشد .
هر domain شامل یک Primary DNS و یک  Secondary DNS می باشد . Primary DNS ، تمامی اطلاعات مرتبط با Domain خود را نگهداری می نماید. Secondary DNS به منزله یک backup بوده و در مواردی که Primary DNS با مشکل مواجه می شود از آن استفاده می گردد . به فرآیندی که بر اساس آن یک سرویس دهنده Primary DNS اطلاعات خود را در سرویس دهنده Secondary DNS تکثیر می نماید ، Zone Transfer  گفته می شود .
امروزه صدها وب سایت وجود دارد که می توان با استفاده از آنان یک Domain را ثبت و یا اصطلاحا” ریجستر نمود . پس از ثبت یک Domain ، امکان مدیریت آن در اختیار شما گذاشته شده و می توان رکوردهای منبع (RR ) را در آن تعریف نمود.  Support, www و Routers  ، نمونه هائی از رکوردهای منبع در ارتباط با دامنه Cisco.com می باشد. به منظور ایجاد Subdomain می توان از یک برنامه مدیریتی DNS استفاده نمود . www و یا هر نوع رکورد منبع دیگری را  می توان با استفاده از اینترفیس فوق تعریف نمود . پس از اعمال تغییرات دلخواه خود در ارتباط با Domain ، محتویات فایل های خاصی که بر روی سرویس دهنده ذخیره شده اند  نیز تغییر نموده و در ادامه تغییرات فوق به سایر سرویس دهندگان تائید شده اطلاع داده می شود . سرویس دهندگان فوق ، مسئولیت Domain شما را برعهده داشته و در ادامه تمامی اینترنت که به این سرویس دهندگان DNS متصل می شوند از تغییرات ایجاد شده آگاه و قادر به برقراری ارتباط با هر یک از بخش های Domain می گردند.
مثلا” در صورتی که قصد ارتباط با  Support.Cisco.com را داشته باشید، کامپیوتر شما با سرویس دهنده DNS که مسئولیت مدیریت دامنه های Com. را دارد ، ارتباط برقرار نموده و سرویس دهنده فوق اطلاعات لازم در خصوص دامنه Cisco.com را در اختیار قرار خواهد داد . در نهایت سرویس دهنده DNS مربوط به Cisco.com ( سرویس دهنده فوق) ، تمامی اطلاعات مرتبط با دامنه Cisco.com را در خود نگهداری می نماید ، آدرس IP کامپیوتر مربوط به Support.Cisco.com را مشخص نموده تا امکان برقراری ارتباط با آن فراهم گردد .

نحوه ترجمه اسامي Domain توسط DNS :

آيا تاکنون اين سوال براي شما مطرح شده است که پس از تايپ نام يک سايت در مرورگر وب، آدرس IP آن چگونه پيدا مي شود؟ براي ارتباط با يک سايت ، مي بايست قبل از هر چيز آدرس IP آن مشخص گردد . به منظور ترجمه اسامي کامپيوترهاي ميزبان و Domain به آدرس هاي IP از پروتکل DNS استفاده مي گردد.

 

 

Resolution & Queries:

يک سرويس گيرنده به منظور استفاده از DNS و اخذ پاسخ لازم از دو روش متفاوت استفاده مي نمايد :

در روش اول ، سرويس گيرنده با سرويس دهندگان نام ارتباط برقرار مي نمايد . فرآيند فوق ماداميکه سرويس دهنده مجاز شامل اطلاعات مورد نياز پيدا نشود ، ادامه خواهد يافت روش. ( non Recursive query )

در روش دوم ، ماموريت ترجمه نام به آدرس به DNS واگذار مي شود . در اين روش سرويس گيرنده اقدام به ارسال درخواست خود براي DNS نموده و DNS پس از انجام عملياتي خاص و يافتن آدرس IP سايت درخواستي ، آن را براي سرويس گيرنده ارسال مي نمايد روش ( Recursive query ) .

به منظور آشنائي با نحوه انجام عمليات فوق به بررسي يک نمونه مثال مي پردازيم . زماني که شما قصد مشاهده يک وب سايت نظير وب سايت شرکت سيسکو ( www.cisco.com ) را داشته باشيد ، پس از فعال نمودن مرورگر وب و تايپ آدرس http://www.cisco.com و يا www.cisco.com ، پس از مدت زمان کوتاهي ! صفحه اصلي وب سايت در مرورگر شما نمايش داده مي شود . براي يافتن آدرس IP وب سايت درخواستي مراحل زير دنبال مي شود :

مرحله اول : فعال نمودن مرورگر و درج آدرس www.cisco.com در بخش آدرس آن . در اين مقطع کامپيوتر شما داراي آگاهي لازم در خصوص آدرس IP وب سايت سيسکو نمي باشد. بنابراين يک درخواست DNS را براي سرويس دهنده DNS مربوط به مرکز ارائه دهنده سرويس هاي اينترنت ( ISP ) ارسال مي نمايد . حتما” اين سوال براي شما مطرح شده است که کامپيوتر به چه صورت از آدرس IP سرويس دهنده DNS آگاهي مي يابد تا درخواست خود را براي وي ارسال نمايد ؟ در صورتي که شما از طريق Dial-up به اينترنت متصل شده ايد ، اين موضوع با استفاده از تنظيمات انجام شده ( ايستا و پويا ) پروتکل TCP/IP مرتبط با آداپتور مجازي Dial-up انجام خواهد شد . در صورتي که داراي يک اتصال دائم به اينترنت و از طريق يک شبکه محلي مي باشيد ، اين موضوع با استفاده از تنظيمات انجام شده ( ايستا و پويا ) پروتکل TCP/IP مرتبط با آداپتور کارت شبکه انجام خواهد شد .

مرحله دوم : سرويس دهنده DNS مرکز ارائه دهنده خدمات اينترنت ( ISP ) شما ، آدرس IP مربوط به سايت سيسکو را نمي داند و بدين دليل، آدرس سايت فوق را از يکي از سرويس دهندگان نام ريشه درخواست مي نمايد .

مرحله سوم : سرويس دهنده DNS ريشه ، بانک اطلاعاتي خود را بررسي نموده و از سرويس دهنده DNS اوليه Cisco.com آگاهي مي يابد ( IP : 198.133.219.25 ) . پس از آگاهي از آدرس IP سرويس دهنده DNS مربوط به cisco.com ، پاسخ لازم براي سرويس دهنده ISP شما ارسال مي گردد.

مرحله چهارم : در اين مرحله سرويس دهنده DNS مرکز ISP شما دانش لازم به منظور ارتباط با سرويس دهنده DNS سيسکو را پيدا نموده و پس از برقراري ارتباط از وي آدرس IP وب سايت سيسکو   (www.cisco.com )  را جويا مي شود. بدين منظور سرويس دهنده شما يک درخواست Recursive را براي سرويس دهنده DNS مربوط به Cisco.com  ارسال مي نمايد.

مرحله پنجم : سرويس دهنده DNS سيسکو، بانک اطلاعاتي خود را بررسي نموده و از وجود رکورد www.cisco.com در بانک آگاه مي گردد. رکورد فوق داراي يک آدرس IP معادل IP:198.133.219.25 است . در اين حالت خاص ، سرويس دهنده وب بر روي ماشين مشابهي است که سرويس دهنده DNS نصب شده است . در صورتي که سرويس دهنده وب و سرويس دهنده DNS بر روي يک ماشين مشابه نصب نشده باشند ، آدرس IP آنان متفاوت بوده و اين موضوع از طريق رکوردهاي منبع موجود در بانک اطلاعاتي سرويس دهنده DNS مشخص مي گردد .

مرحله ششم : سرويس دهنده DNS مربوط به ISP شما از آدرس IP مربوط به www.cisco.com آگاهي پيدا نموده و نتايج را براي کامپيوتر شما ارسال مي نمايد .

مرحله هفتم : کامپيوتر شما در اين مقطع داراي آگاهي لازم در خصوص آدرس IP وب سايت سيسکو بوده و مي تواند با آن ارتباط برقرار نمايد . بنابراين کامپيوتر شما يک درخواست http را مستقيما” براي سرويس دهنده وب سيسکو ارسال نموده و از وي درخواست يک صفحه وب را مي نمايد

 

برای پشتیانی شبکه و پشتیبانی voip با شرکت تیلاتل در تماس باشید.

آسان سازی پشتیبانی سیسکو

آسان سازی پشتیبانی سیسکو

 شیوع کرونا ویروس (COVID-19) شرکت ها و موسسات را مجبور می کند تا کارگران و اعضا را قادر سازند از راه دور کار کنند. سیسکو ادذعان میکند که این وضعیت ممکن است فشار قابل توجهی بر منابع فناوری اطلاعات و کارمندان وارد کند .  برای کمک به مشتریان خود در مقابله با  این چالش ، ما مجموعه ای از پیشنهادات مرکز داده را ارائه می دهیم که به شما کمک می کند تا زیرساخت های مجازی سازی دسکتاپ (VDI) خود را مدیریت کرده و به سرعت گسترش دهد و شامل یک بسته جدید از پیش تنظیم شده HyperFlex با حمل و نقل اولویت بندی شده ، و مدیریت رایگان برای 180 روز میباشدآسان سازی پشتیبانی سیسکو .

 

علاوه بر پیشنهادات Webex و Security ، این پیشنهادات جدید مرکز داده ها به مشتریان ما کمک می کند تا چالش های جدید در مورد پشتیبانی از کارگران از راه دور را برآورده سازند و تجربه کاربری را برای کارگران از راه دور ارائه دهند و آسان سازی پشتیبانی سیسکو .

 

به سرعت گسترش دهید و از هرجایی مدیریت کنید

 

برای بسیاری از شرکت ها ، حمایت از افزایش تقاضا برای کارگران از راه دور و در عین حال به حداقل رساندن اختلال ، اضافه یا گسترش سریع زیرساخت های محاسباتی موجود را می طلبد. به این منظور ، بسته های ویژه VDI از پیش تنظیم شده HyperFlex (HX) را در مدت زمان 2 هفته منتشر می کنیم.

 

ساخت سیسکو برای پیکربندی سریع 500 عدد VDI اکنون در دسترس است و شامل موارد زیر میباشد:

  • Three Cisco HyperFlex HXAF220-M5SX All-Flash nodes
  • One Cisco HyperFlex HX-C220-M5SX Compute-only node
  • A pair of Cisco’s fabric interconnects

علاوه بر این ، یک معماری سیسکو برای پیکربندی سریع 1000 عدد VDI در دسترس است و شامل موارد زیر میباشد:

 

  • Six Cisco HyperFlex HXAF240-M5SX All-Flash nodes
  • Two Cisco HyperFlex HX-C240-M5SX Compute-only nodes
  • A pair of Cisco’s fabric interconnects

نودهای گسترش یافته شده از پیش تنظیم شده برای محیط های HX موجود ، در دسترس می باشند . این پیشنهادات از امروز تا 31 ژوئیه 2020 به صورت جهانی در دسترس خواهد بود.  شرکای اکوسیستم VDI ما ، Citrix ، VMware و NVIDIA پیشنهادات آزمایشی طولانی را ارائه داده اند که می توانند به همراه بسته های زیرساخت HyperFlex Quick Ship مورد استفاده قرار گیرند. برای اطلاعات بیشتر ، به مدیر حساب Cisco یا شریک کانال خود مراجعه کنید.

 

علاوه بر این ، برای کمک به تیم های فناوری اطلاعات و نظارت بر مدیریت زیرساخت های خود در هر کجا ، در هر زمان ، ما با آزمایش 180 روزه نسخه Cisco Intersight Essentials خود ، بسته نرم افزاری VDI را تقویت می کنیم. Cisco Intersight امکان نظارت واقعی و پشتیبانی متصل (Real TAC) را فراهم می کند. نسخه Essentials از ویژگی های منحصر به فرد تر و دسترسی بیشتر به برنامه موبایل Intersight در iOS و Android برخوردار است. کاربران Intersight با پیوستن به گروه کاربری مجازی Intersight در LinkedIn ، می توانند در آخرین به روزرسانی محصولات به روز باشند.

سیسکو سیلیکون و روتر

سیسکو سیلیکون و روتر

سیسکو سیلیکون ، نرم افزار و اپتیک جدیدی  که در مراسمی در سانفرانسیسکو هدف قرار گرفت را ارائه کرد و در طی آن از استراتژی شبکه “اینترنت برای آینده” پرده برداشت.

این استراتژی در حوالی Cisco Silicon One، یک معماری سیلیکونی قابل برنامه ریزی جدید است که فروشنده ادعا می کند می تواند در هر نقطه از شبکه خدمت کند و از هر نوع شکل استفاده کند. همچنین در این رویداد ، سیسکو از روتر ساخته شده بر روی Silicon One و یک سیستم عامل جدید رونمایی کرد.

چاک رابینز مدیر عامل شرکت گفت ، پلتفرم جدید روتر سیسکو 8000 با هدف کمک به ارائه دهندگان خدمات برای کاهش هزینه های ساخت و بهره برداری از شبکه های در مقیاس اینترنت ،  به ویژه در هنگام تهیه اپراتورهای گسترده 5G که در سال 2020 مورد توجه قرار می گیرد ، می شود. رابینز گفت ، ” فن آوری که ما امروز مطرح کردیم ، 5G را قادر می سازد  تا پتانسیل مورد بحث در مورد شش یا هفت سال گذشته را درک کند .”  رابینز اظهار داشت كه سیسكو در طی 5 سال گذشته تقریباً 1 میلیارد دلار برای توسعه فناوری جدید هزینه كرده است.

استراتژی اینترنت برای آینده آینده سیسکو به دنبال کاهش  فروش ارائه دهندگان خدمات-  این سرویس درآمد ارائه دهنده خدمات این شرکت در جدیدترین سه ماهه درآمد 13 درصد نسبت به سال گذشته را کاهش داد است. Zeus Kerravala ، تحلیلگر اصلی ZK Research گفت: معماری و بستر جدید سیلیکون باید به این مسئله کمک کرده باشد.

وی گفت: “خوب است که سیسکو روی این بازار متمرکز شود.” “آنها در پنج سال آینده پلت فرم ارائه دهنده خدمات جدیدی نداشته اند ، و عادلانه است که بگوییم آنها عقب افتاده اند.”

 

اما روتر جدید باید به اپراتورها کمک کند تا از ساخت باند 5G خود ، از مشکلات پهنای باند که با 4G LTE تجربه کرده اند ، جلوگیری کنند. وی اضافه کرد: سرمایه گذاری سیسکو در فناوری نوری نیز نقش اساسی را در پیشبرد آن ایفا خواهد کرد. وی گفت: “اپتیک یکپارچه درنهایت عادی خواهد بود. “اگر امروز در فضای ارائه دهنده خدمات قرار دارید و صاحب اپتیک خود نیستید ، می خواهید به دنبال آن در بیرون باشید. ”

 

سیسکو ادعا می کند که Silicon One اولین سیلیکون مسیریابی است که  10 Tb/s را تنها با یک ASIC جدا می کند و دو برابر پهنای باند شبکه را در یک واحد ASIC از هر سیلیکون مسیریابی دیگر فراهم می کند. سیسکو می گوید: همچنین بسته های بیشتری در ثانیه نسبت به هر سیلیکون قابل برنامه ریزی دیگر ارائه می کند. این پلتفرم دارای بافر عمیق است و فروشنده ادعا می کند که سیلیکون مسیریابی همان سطح پهنای باند و کارآیی انرژی با عملکرد سیلیکون را فراهم می کند – و نوید می دهد حتی عملکرد سریعتر در آینده نیز دارد.

یک مطالعه توسط ACG Research نشان داد که روتر سری 8000 ، همراه با نرم افزار اتوماسیون شبکه Crosswork سیسکو ، یک هزینه کل 5 ساله 87٪  پس انداز مالکیت در مقایسه با روترهای نسل اول و 66٪ پس انداز نسبت به روترهای نسل دوم دارد.

سیسکو با Google Cloud برای توسعه سیلیکون جدید همکاری کرده و سیسکو گفته است که از ماه اکتبر ارسال این پلتفرم به مشتریان اولیه را آغاز کرد. STC ، ارائه دهنده خدمات مخابراتی در خاورمیانه و شمال آفریقا ، اولین مشتری است که روترهای سری 8000 را مستقر می کند. این پلتفرم همچنین در ارتباط با Comcast و NTT ارتباطات است.

سیسکو همچنین با فیس بوک و مایکروسافت همکاری داشته و علاوه بر اجرای سیستم عامل شخصی سیسکو ، پلتفرم مسیریابی جدید از SONiC و ​​SAI نیز پشتیبانی خواهد کرد.

ستون سوم راهبرد اینترنت سیسکو برای آینده ، بر فناوری نوری آن متمرکز است.

 

با افزایش نرخ پورت از 100G به 400G و فراتر از آن ، اپتیک به بخش بیشتری از هزینه ساخت و بهره برداری از زیرساخت های اینترنت تبدیل می شود. بیل گارتنر ، SVP و GM از گروه سیستمهای نوری و اپتیک سیسکو گفت: “ما باید روی اپتیک سرمایه گذاری کنیم.” “ما نمی توانیم 70٪ هزینه را نادیده بگیریم.”

 

سیسکو با دستیابی به CoreOptics در سال 2010 سرمایه گذاری در فناوری نوری را آغاز کرد. دو سال بعد ، این شرکت یک شرکت نوری دیگر به نام Lightwire را خریداری کرد. سپس در اواخر سال 2018، Luxtera را به دست آورد و اخیراً 2.6 میلیارد دلار برای Acacia در معامله ای که انتظار می رود تا پایان سال بسته شود ، پرداخت کرد.

برای پرداختن به اقتصاد نوری ، سیسکو می گوید اطمینان حاصل می کند که با افزایش نرخ پورت روتر و سوئیچ ، اپتیک های آن  استانداردهای قابلیت اطمینان و کیفیت صنعت را رعایت می کند. همچنین متعهد شد كه اپتیك آن در Cisco ، win box و میزبان فروشندگان شخص ثالث کار كند.

 

Cisco Routers Power Telia Carrier 400GbE Network

 

Telia Carrier مستقر در سوئد یک شبکه اترنت 400 گیگابیتی (GbE) را که مبتنی بر بستر مسیریابی ابری سیسکو است ، راه اندازی کرده است. این شبکه به شبکه جهانی ستون فقرات Telia که به 120 کشور می رسد قدرت می دهد.

این شبکه از روترهای سری NCS5500 سیسکو استفاده می کند ، که اولین بار در اواسط سال 2015 رونمایی شد. این پلتفرم در ابتدا برای پشتیبانی از 100GbE در هر پورت برای تجمیع شبکه گسترده (WAN) توسعه داده شد. سیسکو سال گذشته قابلیت های 400GbE را به سیستم عامل اضافه کرد. Telia سال گذشته بیش از 10000 درگاه 100GbE جدید با استفاده از بستر سیسکو نصب کرد.

کوین وولن وبر ، مدیر شبکه های اینترنتی برای مشاغل ارائه دهنده خدمات سیسکو ، در ایمیلی به SDxCentral توضیح داد که Telia Carrier نخستین مشتری است که برای روترها کارتهای جدید خط با قابلیت 400GbE سفارش داده و دریافت کرده است. وی خاطرنشان كرد: “Telia Carrier قادر است سیستمهای موجود خود را ارتقا بخشد و در حالی كه هنوز از كارت و سرمایه گذاریهای موجود استفاده می كند ، برای انتقال به [400GbE] آماده شود.”

Telia Carrier یک شرکت تابعه کاملاً متعلق به غول مخابراتی Telia است. مدیر عامل شرکت Telia Carrier Staffan Göjeryd در بیانیه ای خاطرنشان کرد: تلاش های استانداردسازی اخیر در مورد سیستم عامل های 400G برای “مختل کردن بازار شبکه نوری” انجام شده است. IEEE استانداردهای 400GbE را در اوایل سال 2018 منتشر کرد.

Wollenweber گفت که بروزرسانی این پلتفرم با پلتفرم اخیر روتر سری 8000 سیسکو  به خوبی راه اندازی شده است. این بستر در اواخر سال گذشته به عنوان بخشی از استراتژی فناوری جسورانه سیسکو “اینترنت برای آینده” رونمایی شد. این سیستم عامل از معماری قابل برنامه ریزی Cisco’s Silicon One و سیستم عامل جدید استفاده می کند.

سیسکو و فناوری جنگلهای هوشمند

جنگلها با فناوری حسگر دقیق تر می شوند

 

شبکه ای از جنگل های ایالات متحده ، از طریق فناوری IoE ، به محققان امکان می دهد وضعیت اکوسیستم ها را در زمان واقعی مطالعه کنند.

تحقیقات جنگلداری معمولاً وقتی به Big Apple فکر می کنید به ذهن خطور نمی کند. اما پارک آبی 635 هکتاری Alley Pond Park در نیویورک یکی از جدیدترین مناطقی است که به عنوان بخشی از شبکه ای از سایتهای تحقیقاتی در ایالات متحده با نام Smart Forests ساخته شده است.

مجهز به فناوری (IoE)است و  هدف از  ان مطالعه وضعیت اکوسیستم ها در زمان واقعی است.

هدف: استفاده از داده ها برای سالم تر ساختن جنگل های شهری و  روستایی آنها و  استفاده از اثرات تغییرات آب و هوایی.

 

لیندسی رستاد  که ابتکار عمل جنگل هوشمند را اجرا می کند ، و کسی که در هابارد بروک مستقر است ، می گوید: “ما می خواهیم دقیقه به دقیقهاز  سلامت جنگل هایمان باخبر شویم. جنگل های هوشمند فرصت های تحول آمیز را برای درک بهتر نبض فیزیکی ، شیمیایی و بیولوژیکی هر دو اکوسیستم های زمینی و آبی فراهم می کند.

همچنین ببینید: سنجش زمین لرزه ها و آتش سوزی جنگل

 

USFS ده ها سال است که در سایت های جنگلی در سراسر کشور تحقیقاتی انجام داده و همه چیز را از دمای هوا و خاک تا تابش خورشیدی اندازه گیری و نظارت می کند. اما این داده ها بیشتر به صورت دستی جمع آوری شده اند.

 

اکنون ، USFS بیشترین پیشرفت ها و کاهش هزینه ها را در فناوری حسگر و ارتباطات بی سیم به کار می برد تا همه این موارد را تغییر دهد. از حدود یک سال پیش ، شروع به ساختن شبکه ای از سایت ها کرد که می توانند شرایط محیطی را نه فقط به محققان بلکه به عموم مردم نیز ارتباط دهند. سیستم های مبتنی بر سنسور اندازه گیری های زمان واقعی را انجام می دهند و همراه با مطالعات میدانی سنتی و سوابق طولانی مدت از الگوهای و فرآیندها ، به محققان اجازه می دهد تا به سرعت تغییرات محیطی را رصد و پاسخ دهند.

چگونه کار می کند؟ سنسورها داده های با وضوح بالا را بصورت بی سیم یا از طریق شبکه تلفن همراه به پورتال وب متمرکز ردیابی و تحویل می دهند. وب کم نیز برای گرفتن عکس وجود دارد. دانشمندان سپس داده ها را برای تحقیق تجزیه و تحلیل می کنند. علاوه بر این ، آنها می توانند از تکنیک های تجسم داده برای استفاده بیشتر از اطلاعات استفاده کنند.

 

همچنین مشاهده کنید: IOE با آب ملاقات می کند

 

به گزارش رستاد ، سایت های مختلف بسته به شرایط خاص محیطی ، از حسگرهای مختلف استفاده می کنند. به عنوان مثال ممکن است سنسورهایی وجود داشته باشد که برای اندازه گیری رشد آنها به درختان می رسد. همچنین ممکن است برای ردیابی از حضور و عدم وجود گونه های در معرض خطر از وب کم و سنسور استفاده کند.

 

در مورد آلی پاند ، که دومین پارک بزرگ کوئینز است ، یکی از پنج ولسوالی شهر نیویورک ، از اهمیت ویژه ای برخوردار است زیرا جنگل های شهری می توانند به عنوان سیستم هشدار اولیه برای سایر مناطق استفاده شوند.

ریچ هالت ، اکولوژیست تحقیقاتی که ریاست ایستگاه میدانی شهری نیویورک را بر عهده دارد ، گفت: درک تغییرات در جنگل های شهری ممکن است به محققان اجازه دهد تا از منحنی جلو بمانند زیرا افزایش توسعه در مکانهای برون شهری فشارهای مشابهی را به جنگلهای آن مناطق وارد می کند.

بعلاوه ، جنگلهای شهری می توانند مهار مهمی در وقایع مانند سیل و آلودگی آب ایجاد کنند. هالت می گوید: “به طور سنتی این جنگل ها تا حد زیادی نادیده گرفته می شدند.” “اما اکنون علاقه زیادی به اکوسیستم های شهری و فضای سبز وجود دارد.”

شاید یک سال دیگر طول بکشد تا تمام 11 سایت ضبط شده بخشی از شبکه باشند تا آنلاین شوند. پس از تهیه داده ها به صورت گسترده در وب ، مدارس و سایر محققان علمی نیز قادر به استفاده از آن خواهند بود. علاوه بر این ، “راداد می گوید:” دنیایی از برنامه ها برای مهار داده ها ایجاد شده است. ” یک مثال: برنامه ای متناسب با نیاز باغداران. علاوه بر این ، با دسترسی به انواع جدیدی از سنسور ، محققان می توانند آنها را به شبکه اضافه کنند. سرانجام ، راداد امیدوار است که دهها سایت در سطح کشور را در بر بگیرد.

 

 

برای پشتیانی شبکه و پشتیبانی voip با شرکت تیلاتل در تماس باشید.

آموزش ساخت PPTP VPN در میکروتیک

آموزش ساخت PPTP VPN در میکروتیک:

راه اندازی PPTP Server در میکروتیک ساده است و می توان با انجام مراحل این آموزش یک سرور VPN از نوع PPTP ساخت و به آن متصل شد. در این مقاله به صورت تصویری و مرحله به مرحله روش راه اندازی را بررسی خواهیم کرد.

راه اندازی PPTP Server در میکروتیک
به کمک پروتکل PPTP می توانیم یک سرور VPN در Mikrotik ایجاد کنیم و سپس با ساخت کانکشن در ویندوز به سادگی به آن متصل شویم.

این VPN سرور برای اتصال به شبکه داخلی از راه دور یا ایجاد دسترسی های خاص برای کاربران شبکه به کمک VPN کاربرد دارد.

در این آموزش برای راه اندازی PPTP Server در میکروتیک یک سناریو را در نظر گرفته ایم :

آموزش ساخت PPTP VPN در میکروتیک

در این سناریو می خواهیم از طریق اینترنت و ارتباط PPTP Tunnel ارتباط بین دو شبکه را برقرار کنیم.

مرحله اول : تنظیم روتر میکروتیک

می بایست آدرس های IP مورد نظر را در روتر میکروتیک تعریف کنیم.

طبق تصویر سناریو بالا دو رنج آدرس IP داریم که هر دو را تعریف می کنیم.

به تصاویر زیر دقت کنید :

 

آموزش ساخت PPTP VPN در میکروتیک

 

آموزش ساخت PPTP VPN در میکروتیک

 

سپس در قسمت PPP با زدن روی + یک PPTP Server تعریف می کنیم:

 

آموزش ساخت PPTP VPN در میکروتیک

 

در ادامه راه اندازی PPTP Server در میکروتیک ، اکنون به تب Secrets می رویم.

مطابق شکل زیر یک PPP Secret ایجاد می کنیم.

در قسمت Local آدرس IP روتر میکروتیک را وارد کرده و در قسمت Remote ادرس ، آدرس کلاینتی را که به سرور VPN ما وصل خواهد شد را وارد میکنیم.

 

آموزش ساخت PPTP VPN در میکروتیک

 

اکنون لازم است Default Route را تعریف کنیم.

 

 

کار تنظیم و راه اندازی PPTP Server در میکروتیک با موفقیت به پایان رسید.

 

برای پشتیانی شبکه و پشتیبانی voip با شرکت تیلاتل در تماس باشید.

آموزش ساخت L2TP Server در میکروتیک

آموزش ساخت L2TP Server در میکروتیک:در اینجا ما قصد داریم راه اندازی VPN Server  با استفاده از پروتکل L2TP و رمزگذاری اطلاعات به وسیله پروتکل IP Sec را به شما ارائه دهیم.

مرحله 1: ابتدا WINBOX که کنسول مدیریتی مربوط به روتر میکروتیک می باشد را باز کرده و وارد روتر شوید.سپس در قسمت چپ بر روی تب IP کلیک کرده و وارد  POOL شوید.بر روی علامت + در سمت چپ پنجره باز شده کلیک کنید و یک IP POOL  بسازید. در قسمت Name نام دلخواه خود را وارد کنید و در قسمت Addresses   باید یک محدوده IP برای تخصیص به کاربران وارد کنید که این محدوده به عنوان مثال به صورت زیر باید وارد شود:

10.10.10.2-10.10.10.254

توجه داشته باشید که هر رنج IP  که مد نظرتان است باید ابتدا و انتهای آن را وارد کنید تا IP بین این محدوده به کاربران داده شود.در انتها بر روی Apply کلیک کنید.

آموزش ساخت L2TP Server در میکروتیک

 

مرحله 2:در این مرحله بر روی تب PPP در قسمت چپ منو WINBOX کلیک کرده و در پنجره باز شده بر قسمت پروفایل بروید.در قسمت پروفایل بر روی علامت + در قسمت چپ کلیک کرده و یک پروفایل بسازید. برای ساخت پروفایل در قسمت Name نام دلخواه خود را وارد کنید و در قسمت  local Address باید IP valid  خود و در قسمت Remote Address باید IP POOL ساخته شده در مرحله قبل را انتخاب کنید همچنین قسمت مربوط به DNS قسمت مهمی است که باید حتما وارد شود.سپس بر روی Apply کلیک کنید.

آموزش ساخت L2TP Server در میکروتیک

 

ادامه ی این مقاله به زودی بارگذاری خواهد شد …

برای پشتیانی شبکه و پشتیبانی voip با شرکت تیلاتل در تماس باشید.

راه‎‎‎‌اندازی SSTP Server در میکروتیک

راه‌اندازی SSTP Server در روتر میکروتیک آشنا می شوید . قبل از اینکه SSTP Server  را در این روتر فعال کنیم ابتدا باید یک Certification درست کنید. برای ساخت یک Certification باید مراحل زیر را در روتر میکروتیک انجام دهید:

مرحله راه‎‎‎‌اندازی SSTP Server در میکروتیک 1: ابتدا WINBOX را باز کرده و نحوه‌ی راه‎‎‎‌اندازی SSTP Server در میکروتیک , وارد روتر میکروتیک شوید.سپس در سمت چپ بر روی تب System کلیک کرده و وارد قسمت Certificates شوید.در پنجره باز شده بر روی علامت + در سمت چپ کلیک کنید. در پنجره باز شده اطلاعات را همانند شکل زیر وارد کنید. در قسمت Command Name باید IP  روتر خود را وارد کنید راه‎‎‎‌اندازی SSTP Server در میکروتیک .

نحوه ی راه انداری SSTP Server در میکروتیک

مرحله 2: در قسمت بالای پنجره بر روی تب Key Usage کلیک کرده و مطابق شکل عمل کنید و بر روی OK  کلیک کنید:

مرحله 3: حالا باید عملیات Sign را انجام دهید. برای این منظور باید بر روی Certificate درست شده کلیک کرده و در سمت راست پنجره باز شده بر روی Sign  کلیک کنید.در پنجره باز شده در قسمت CA CRL Host  باید IP  روتر خود را وارد کنید. در انتها بر روی Sign  کلیک کنید.

 

نحوه ی راه انداری SSTP Server در میکروتیک

مرحله 4: در این مرحله باید عملیات Expert  را انجام دهید در پنجره موجود، در قسمت راست بر روی Expert کلیک کرده و مطابق شکل زیر عمل کنید. در قسمت Export Passphrase  پسورد مورد نظر خود را وارد کنی راه‎‎‎‌اندازی SSTP Server در میکروتیک

مرحله 5: حال به قسمت File  در سمت چپ WINBOX رفته و فایلهای دریافتی را مشاهده کنید.

 

 

مرحله 6: در این قسمت فایلهای ایجاد شده در مرحله قبل را بر روی کامپیوتر کپی کرده و بر روی کامپیوتر نصب کنید.

نحوه‌ی راه‎‎‎‌انداری SSTP Server در میکروتیک

 

حال به سراغ راه اندازی SSTP Server می‌رویم.

مرحله 1: ابتدا WINBOX که کنسول مدیریتی مربوط به روتر میکروتیک می‌باشد را باز کرده و وارد روتر شوید.سپس در قسمت چپ بر روی تب IP کلیک کرده و وارد POOL شوید.بر روی علامت + در سمت چپ پنجره باز شده کلیک کنید و یک IP POOL  بسازید. در قسمت Name نام دلخواه خود را وارد کنید و در قسمت Addresses باید یک محدوده IP برای تخصیص به کاربران وارد کنید که این محدوده به عنوان مثال به صورت زیر باید وارد شود:

10.20.30.10-10.20.30.60

توجه داشته باشید که هر رنج IP که مدنظرتان است باید ابتدا و انتهای آن را وارد کنید تا IP بین این محدوده به کاربران داده شود.در انتها بر روی Apply کلیک کنید.

 

نحوه‌ی راه‎‎‎‌اندازی SSTP Server در میکروتیک

مرحله 2: در این مرحله بر روی تب PPP در قسمت چپ منو WINBOX کلیک کرده و در پنجره باز شده به قسمت پروفایل بروید.در قسمت پروفایل بر روی علامت + در قسمت چپ کلیک کرده و یک پروفایل بسازید. برای ساخت پروفایل در قسمت Name نام دلخواه خود را وارد کنید و در قسمت  local Address باید IP  valid خود و در قسمت Remote Address باید IP POOL ساخته شده در مرحله قبل را انتخاب کنید همچنین قسمت مربوط به DNS قسمت مهمی است که باید حتما وارد شود.سپس بر روی Apply کلیک کنید.

 

مرحله 3:در همان پنجره PPP که در قسمت قبل باز کردید به تب Interface رفته و بر روی  SSTP Server کلیک کنید. در پنجره باز شده تیک Enable را زده و در قسمت Default Profile پروفایل ساحته شده در مرحله قبل را انتخاب کنید.

نحوه‌ی راه‎‎‎‌اندازی SSTP Server در میکروتیک

 

مرحله 4:در تب Interface بر روی علامت + در قسمت چپ پنجره PPP کلیک کرده و SSTP Sever  را انتخاب کرده و یک Interface جدید به نام SSTP Server بسازید نحوه‌ی راه‎‎‎‌اندازی SSTP Server در میکروتیک.

 

 

 

مرحله 5: در پنجره به تب Secret رفته و یک یوزر برای تست بسازید برای ساخت یوزر بر روی علامت + کلیک کرده و در پنجره باز شده در قسمت Name یک نام به دلخواه نوشته و همچنین در قسمت Password پسورد مورد نظر خود را وارد کرده و در قسمت Profile پروفایل ساخته شده در مرحله 2 را انتخاب کنید و در انتها بر روی Apply کلیک کنید.

نحوه‌ی راه‎‎‎‌اندازی SSTP Server در میکروتیک

 

کار ما در اینجا با روتر میکروتیک به پایان رسید حال باید یک VPN Connection ساخته و VPN خود را امتحان کنید برای ساخت VPN connection مطابق مراحل زیر عمل کنید نحوه‌ی راه‎‎‎‌اندازی SSTP Server در میکروتیک .

نحوه‌ی راه‎‎‎‌اندازی SSTP Server در میکروتیک

 

نحوه‌ی راه‎‎‎‌اندازی SSTP Server در میکروتیک

 

نحوه‌ی راه‎‎‎‌اندازی SSTP Server در میکروتیک

 

نحوه‌ی راه‎‎‎‌اندازی SSTP Server در میکروتیک

 

نحوه‌ی راه‎‎‎‌اندازی SSTP Server در میکروتیک

 

نحوه‌ی راه‎‎‎‌اندازی SSTP Server در میکروتیک

 

برای پشتیانی شبکه و پشتیبانی voip با شرکت تیلاتل در تماس باشید.